Τον τελευταίο καιρό συχνά γράφω για τους οδηγούς του ΚΤΕΛ Ιωαννίνων. Έχω συναντήσει ανθρώπους κι ανθρώπους τα χρόνια, που δεν παίρνω το Ι.Χ. αυτοκίνητο για Σύβοτα. Συμφέρει από κάθε πλευρά οικονομική, αισθητική κι από θέμα ασφάλειας, βεβαίως.
Ταξιδεύοντας ακούς ιστορίες επιβατών και οδηγών, όπως αυτές καταφθάνουν «εις ώτα δημοσιογραφικά» και δασκαλίστικα, εν πολλοίς. Έχω βγάλει το συμπέρασμα πως οι νέοι οδηγοί στο τιμόνι, δεν είναι μόνο ωραίοι στη συμπεριφορά τους κι ευγενικοί, είναι και καλλιεργημένα παιδιά, τα οποία επέλεξαν να οδηγούν το οικογενειακό λεωφορείο. Ή κάποιοι είναι νέοι οδηγοί στους οποίους αρέσει η οδήγηση και το ταξίδι. Καμαρώνουν μάλιστα για τα χιλιάδες χιλιόμετρα που έχουν διανύσει, οδηγώντας. Είναι και μερικοί, που σπούδασαν άλλο σε πανεπιστήμια και βρήκαν έναν ασφαλή τρόπο να βγάζουν το μεροκάματο.
Κατά τη διάρκεια δέκα και βάλε χρόνων, ταξίδεψα δυο τρεις φορές με τον νεαρό Άγγελο κι είδα πόσο καλός και προσεχτικός οδηγός είναι, αλλά και πόσο προσηνής, χαρούμενος και καλός μουσικός είναι επίσης. Αγαπά το Μάνο Χατζιδάκι, τον Μίκη Θεοδωράκη, αλλά και τους νέους συνθέτες Έλληνες και ξένους.
Ταξίδεψα τότε με εκείνον τον πιτσιρικά τον Λαγό -δεν θυμάμαι μικρό όνομα πια- ο οποίος δήλωσε φέτος πως κρατά στο κινητό του το σχόλιο για εκείνον, που είχα γράψει κάμποσα χρόνια πριν στην Τσιμπίδα. Έχω ταξιδέψει πρόσφατα με θεοσεβούμενο οδηγό που είχε στο λεωφορείο όλες τις εικόνες της Παναγίας. Μέρες που είναι η μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης ο Δεκαπενταύγουστος, μεγάλη η Χάρη Της, που το αναφέρω. Αριστερά και δεξιά περίοπτη θέση κατείχε η εικόνα της Παναγίας του Πληκατίου σε δυο εκδοχές.
Κι ο ίδιος παλαιός οδηγός, μα έμπειρος κι ευγενής.
Έχω ταξιδέψει ως η μοναδική επιβάτης τα πρώτα χρόνια, κατά τα οποία κανείς δεν γνώριζε ότι το ΚΤΕΛ δρομολογεί ειδικό τουριστικό λεωφορείο τους μήνες του καλοκαιριού για Πάργα και Σύβοτα, έναντι πολύ φθηνού εισιτηρίου. Φαίνεται πως ο πρόεδρος Γρηγόρης Γκίκας είναι υποστηριχτής των φτωχών και αδύναμων δείχνοντας με αυτό τον τρόπο, πως φροντίζει για τα μπάνια του λαού. Έστω και με έναν επιβάτη στη γραμμή του.
Ταξίδεψα το περασμένο Σάββατο με τον άκρως αισιόδοξο οδηγό, ο οποίος σε όλη τη διαδρομή διασκέδαζε το επιβατικό κοινό με Δημήτρη Μητροπάνο και Χαρούλα Αλεξίου. Μιλιά δεν έβγαλε ο ίδιος. Μιλούσε ο ωραίος τρόπος κι η συμπεριφορά του. Στάθηκε όρθιος κι έβγαλε μόνο ένα λογίδριο πριν ξεκινήσουμε με καλωσορίσματα και πληροφορίες για το μικρό ταξίδι μας. Ρωτούσε ευγενικά τον καθένα σε ποια από τις τρεις στάσεις επιθυμεί να κατεβεί, γιατί δεν γνώριζε καλά το παραθαλάσσιο χωριό. Καλλιέργησε μια σχέση επιβάτη και οδηγού πολύ όμορφη και φιλική. Και η παρατήρησή του… «όχι τον σάκο στο κάθισμα, παρακαλώ», ακούστηκε ευπροσήγορη. Στο τέλος είπε με χιούμορ: «Αφήστε κάτι τις για τα όργανα, παιδιά…», όταν τον ευχαριστήσαμε για την επιλεκτική μουσική.
Η τύχη μάς επεφύλαξε στονγυρισμό την Κυριακή έναν μουρντζούφλη οδηγό, που άρχισε να δείχνει τα δόντια του από την πρώτη στιγμή. Η μία επιβάτης του έφταιγε, γιατί την πονούσε το πόδι της και ζητούσε θέση στον διάδρομο, η άλλη γιατί του ζήτησε ευγενέστατα να πάρει μία από τις πρώτες θέσεις, που ήταν άδεια. «Στη θέση σου…», πρόσταξε με θυμό, και ζήτησε να βεβαιωθεί για τον αριθμό θέσης του εισιτηρίου, να τον δει με τα ίδια του τα μάτια. Για να δικαιολογηθεί στον άρρενα επιβάτη, είπε με θυμό και ειρωνεία: «Κατάλαβες, φίλε μου; Τη μια την πονεί το ποδάρι, την άλλη την ζαλίζει το λεωφορείο». Ούτε ο T.J. Simons με το μαστίγιό του στην ταινία Whiplash (Χωρίς μέτρο) δεν θα παράβγαινε μαζί του. Του έμοιαζε και λιγάκι, εκτός από τη φαλάκρα του γοητευτικού αμερικανού ηθοποιού. Λάρωσε μόνο ο ίδιος ο σωφέρ, όταν μια επιβάτης τον συνέφερε: «Λίγο περισσότερη ευγένεια, παρακαλώ, κύριε οδηγέ». Ύστερα από αυτό, φάνηκε πως έδωσε στον εαυτό του άφεση αμαρτιών.
Πάντως οι μοναδικές γαλήνιες κουβέντες που αντάλλαξε ήταν με την γυναίκα -συγγενή του, υποθέτουμε- που καθόταν πίσω του ακριβώς στη θέση με το αριθμό 1…
