«Στην άλλη ζωή αν, όταν κλείνουν τα εργοστάσια το απόγευμα
κι ο δρόμος για το σπίτι δεν έχει τόση λασπουριά,
ο θάνατος δεν θάναι, ούτε κατά διάνοια, τρομαχτικός».
Ορχάν Βελίκ Κανίκ
(Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας)
Κοιμήθηκε κι ονειρεύτηκε ότι η ζωή είναι χαρά. Η Νίνα Σακελλαρίου, η Νίνα της Γιούλικας, η ξαδέλφη και η αδελφή του δικού μας, του ωραίου Ζωσιμά Λάζαρου Σακελλαρίου, δεν ήταν μια απλή γυναίκα, ήταν άνθρωπος της προσφοράς, ήταν η αγάπη προσωποποιημένη.
Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θηλέων Ιωαννίνων κι έφυγε από τα Γιάννενα νεαρή, ακολουθώντας το όνειρό της κι αργότερα τον νόμο της καρδιάς της. Παντρεύτηκε τον Αλέκο Αγγελίδη, ανώτερο υπάλληλο στην Αμερικανική Πρεσβεία. Όμως, ποτέ δεν ξέχασε τα Γιάννενα. Ήταν πάντα εδώ με την έγνοια της. Και πώς να τα αφήσει πίσω της όλα, αφού εδώ βρισκόταν πάντα ένα κομμάτι της ζωής της, κι ήταν η αδελφή ψυχή της, η Γιούλικα.
Εργάστηκε στην TWA (Trans World Airlines), την αμερικανική αεροπορική εταιρεία, αφήνοντας κι εκεί τον αέρα της προσωπικότητάς της και της γλυκιάς φυσιογνωμίας της.
Επί σαράντα και παραπάνω χρόνια κάθε βράδυ έλεγε την καληνύχτα της στον Λάζαρο, τον αδελφό της. Στο τέλος, ενώ βρισκόταν στο κρεβάτι του πόνου, ακόμη κι όταν όδευε για την άλλη ζωή, τα δυο αδέλφια δεν έπαψαν να συνομιλούν με την ίδια συχνότητα.
Όλα τα άντεξε και με καρτερικότητα αντιμετώπιζε τους πόνους της αρρώστιας της.
Τα νέα της εμείς, οι φίλοι τους, τα μαθαίναμε από την ξαδέλφη της. Άλλον λόγο δεν είχε στα χείλη της, παρά μονάχα ένα όνομα, το δικό της. Το φιλί εκείνο των οκτάχρονων κοριτσιών της φωτογραφίας, που σκηνοθέτησε ο αλησμόνητος Τόλης Σακελλαρίου, ως διά μαγείας έλαβε σάρκα και οστά στην πραγματική ζωή και των δύο.
Έκλαιγε για τα δεινά της οικογένειας, αλύγιστη στις κακουχίες, αλλά ήταν πάντα παρούσα και στις όμορφες στιγμές της.
Σήμερα, από ψηλά, κρατά σφιχτά το χέρι της κόρης της από τους κατακλυσμούς.
