Μπορεί τις πρώτες μέρες να ‘ναι πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων και τις (μικτές ή μη) ενημερωτικές εκπομπές, με αρκετή δυστυχώς δόση υπερβολής μέχρι και στοιχεία… μπουρδολογίας.
Πρόκειται για τον περίφημο λαγοκέφαλο. Ένα νέο ψάρι, που μας ήρθε από την Ερυθρά Θάλασσα, επικίνδυνο και τοξικό στην κατανάλωση, αλλά και επιθετικό θηρευτή που διαταράσσει τη θαλάσσια οικολογική σύνθεση, ενώ ταυτόχρονα προκαλεί σοβαρές ζημιές τόσο στα αλιεύματα, όσο και στα μέσα αλίευσης (δίχτυα, πετονιές κ.λπ.) των ψαράδων.
Η ιστορία άρχισε πριν από 157 περίπου χρόνια, όταν ένας ευφυής γάλλος μηχανικός, ο Φερνινάνδος ντε Λεσσέψ, ολοκλήρωνε και παρέδιδε στη ναυσιπλοΐα τη Διώρυγα του Σουέζ μήκους 161 χιλιόμετρα, που ένωνε την Ερυθρά θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό με τη Μεσόγειο. Η απόσταση π.χ. από τις Ινδίες προς την Ευρώπη μειώθηκε για τα πλοία κατά 45%, με αποφυγή ταυτόχρονα του άκρως επικίνδυνου για τη ναυσιπλοΐα ακρωτηρίου, που ο Μαγγελάνος κατ’ ευφημισμόν είχε ονομάσει «Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας».
Η Διώρυγα όμως δεν άνοιξε τη δίοδο μόνο για τα πλοία, αλλά και για κάποια είδη ψαριών που δεν υπήρχαν στη Μεσόγειο. Μόνο που οι οικολογικές επιπτώσεις είναι εξαιρετικά χρονοβόρες, ώστε κάποια είδη να προσαρμοστούν στις διαφορετικές συνθήκες.
Κι ίσως να χρειάστηκε κι η κλιματική μεταβολή των τελευταίων χρόνων, ώστε να μας προκύψει ο λαγοκέφαλος. Στην αρχή, στις κοντινές προς τη Διώρυγα ακτές του Ισραήλ και του Λιβάνου και σιγά-σιγά έφτασε στο Νότιο Αιγαίο. Κι αν συνεχιστούν οι καύσωνες που βλέπουμε αυτές τις μέρες στην Κεντρική Ευρώπη, ίσως στο μέλλον να δούμε λαγοκέφαλους στα κανάλια της… Βενετίας παρέα με τους Γονδολιέρηδες!
Ο επιστημονικός κόσμος, που έχει χαρακτηρίσει το φαινόμενο ως «λεσσεψιανοί μετανάστες», κινητοποιείται ώστε να ληφθούν σοβαρά, αποτελεσματικά και διαρκή μέτρα για την αντιμετώπισή του. Άλλωστε, παρόμοιες επιπτώσεις δεν είναι άγνωστες στα υδάτινα, και ιδιαίτερα στα λιμναία, οικοσυστήματά μας. Το γεγονός π.χ. ότι ένα ενδημικό ψάρι της λίμνης μας, που έθρεψε γενιές και γενιές η «τσίμα» (Paraphoxinus Epirotikus) εξαφανίστηκε, είναι άραγε άσχετο με την προσθήκη στη λίμνη τόσων μη ενδημικών ειδών κατά καιρούς; Απλό ερώτημα θέτουμε.
Τέλος, επειδή ξέρουμε σε ποια χώρα ζούμε κι ότι στην εμφάνιση μιας νέας κατάστασης κυκλοφορούν με ζηλευτή ταχύτητα εξηγήσεις που ξεπερνούν τα όρια και αγγίζουν εκείνα του κρετινισμού, ακούγονται και γράφονται πλέον, δυστυχώς, κάτι πληροφορίες ότι για να αντιμετωπίσουν τους λαγοκέφαλους έριξαν στις θάλασσές μας λευκούς καρχαρίες να παίξουν τον ρόλο η θηρευτή. Κάτι παρόμοιο με τις «ρίψεις» φιδιών και λύκων που είχαμε ακούσει στο παρελθόν. Και δεν θα εκπλαγούμε την Κυριακή αν δούμε πλήθος ενηλίκων να στέκονται και να πλατσουρίζουν στα ρηχά-ρηχά εκεί που κατουρούνε τα μωρά, υπό τον φόβο καρχαριών και λαγοκέφαλων…
