Αρκετές καλές θεατρικές παραστάσεις και μουσικές συναυλίες ακόμη καλύτερες, έχουμε παρακολουθήσει κατά καιρούς στο θεατράκι της στοάς Ορφέ από τους «Αθεράπευτους».
Σε μια αίθουσα που είναι αντιστρόφως ανάλογη με την ποιότητα που προσφέρει το σωματείο, οι θεατές επιλέγουν την ποιότητα και προτιμούν τις εκδηλώσεις τους.
Δεν πήγαμε ακόμη να δούμε την παράσταση του αριστουργήματος του Μπέρτολτ Μπρεχτ που ανεβαίνει αυτόν τον καιρό από τους Αθεράπευτους: «Ο κύκλος με την κιμωλία». Χιλιοανεβασμένο έργο από θιάσους τόσο επαγγελματικούς, όσο ερασιτεχνικούς. Κι από το ΔΗΠΕΘΙ έχει ανεβεί παλαιότερα. Ακόμη και κι από πολλά σχολεία έχει παιχτεί.
Μια άψογη κριτική για τη συγκεκριμένη παράσταση ακούσαμε από ομάδα πρωτοετών φοιτητών και φοιτητριών του πανεπιστημίου Ιωαννίνων, που πήγαν να δουν φίλους τους, οι οποίοι αγαπούν το θέατρο, σπουδάζουν θέατρο και παίζουν στην παράσταση. Ούτε ο φιλόλογος Κώστας Γεωργουσόπουλος να ήταν, που για πολλές παραστάσεις έκανε την κριτική του, αλλά στον Κύκλο με την Κιμωλία ήταν ένας από εκείνους που έκανε και τη μετάφραση.
Με την κοινή παραδοχή πως η αληθινή αγάπη είναι οδηγός για την κρίση του λαϊκού δικαστή, του Αζντάκ, οι φοιτητές εμβάνθυναν στη συζήτηση αφήνοντάς μας άφωνους -όσοι ήμασταν παρόντες οι εύστοχες παρατηρήσεις τους. Προσωπικά τους ζήλεψα πραγματικά για την ορθή, τεκμηριωμένη κρίση, αλλά και για τις ιδέες τους.
Το έργο αυτό το είδαμε πριν 20ωχρόνια περίπου το 2004, μια παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου ήταν τότε, με πρωταγωνιστές τρεις από τους σπουδαίους ερμηνευτές που διαθέτει το ελληνικό θέατρο και είναι ακόμη ενεργοί, η Λυδία Κονιόρδου (Γκρούσα), ο Νίκος Μπουδούκος (Αζντάκ) και ο Θέμης Πάνου. Μαζί τους και μια πλειάδα ηθοποιών με τον ανεπανάληπτο Μπουσδούκο, να έχει αφήσει εποχή με την ερμηνεία του.
Η γνώμη των σημερινών νέων, ανεπηρέαστη και φωτεινή, μας προκαλεί να σπεύσουμε να δούμε τη συγκεκριμένη παράσταση. Με το βλέμμα μας στραμμένο όχι μόνο εκεί που έχει συνηθίσει να κοιτάει, αλλά και προς τη μεριά που έδειξαν τα σοφά, ώριμα λόγια τους…
