Σε αναμμένα κάρβουνα κάθονται εδώ και μέρες οι εκπαιδευτικοί που έχουν αιτηθεί απόσπαση σε φορείς εκτός του κεντρικού πυρήνα της εκπαίδευσης. Τέτοιοι φορείς είναι για παράδειγμα η Εθνική Βιβλιοθήκη, το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ), ο Διεπιστημονικός Οργανισμός Αναγνώρισης Τίτλων Ακαδημαϊκών και Πληροφόρησης (ΔΟΑΤΑΠ), το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών (ΙΚΥ), το Ίδρυμα Νεολαία και δια Βίου Μάθησης (ΙΝΕΔΙΒΙΜ) και άλλα, μέχρι και… Μητροπόλεις.
Η τροποποίηση του θεσμικού πλαισίου από την κυβέρνηση ΝΔ επί υπουργίας Ζαχαράκη, που ανέβασε τη διάρκεια απόσπασης από ετήσια (που ίσχυε παραδοσιακά) σε τριετή, πολλαπλασίασε το ενδιαφέρον, δεδομένου ότι όποιος αποσπαστεί στην υπηρεσία που επιδιώκει, «ησυχάζει» με το θέμα του εργασιακού του περιβάλλοντος επί μακρόν.
Τι συνέβη λοιπόν: ενώ ήδη από τα μέσα της εβδομάδας είχε «διαρρεύσει» ανεπίσημα στις δύο κύριες εκπαιδευτικές ιστοσελίδες (esos & alfavita) ότι τα αποτελέσματα θα ανακοινώνονταν την Τετάρτη, φτάσαμε Παρασκευή χωρίς η ανακοίνωση να έχει γίνει. Τελικώς δε, απ’ ό,τι φαίνεται, πάει για τη Δευτέρα.
Το θέμα δεν είναι η καθυστέρηση τεσσάρων ή πέντε ημερών, αλλά ο λόγος που την προκαλεί. Όπως αφήνουν να εννοηθεί στην αρθρογραφία τους οι δύο εκπαιδευτικές ιστοσελίδες (που είναι γνωστό ότι διαθέτουν πάντοτε έγκυρες πηγές μέσα στο υπουργείο) η καθυστέρηση οφείλεται όχι σε τεχνικά ζητήματα, αλλά στον κατακλυσμό αιτημάτων από υπουργούς, βουλευτές και κομματικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας που ζητούν να ικανοποιηθούν συγκεκριμένες αποσπάσεις.
Είναι δε τόσο μεγάλο το ενδιαφέρον (για τον λόγο που αναφέρθηκε παραπάνω, ήτοι την ποθητή τριετία) που πιθανότατα δεν μπορούν να ικανοποιηθούν όλα τα κομματικά «αιτήματα» (ας αποφύγουμε την πιο γνωστή λέξη…) ταυτοχρόνως!
Ένα μεγάλο μπράβο!
Θα έλεγε λοιπόν κανείς, μπράβο Νέα Δημοκρατία! Από εκεί που πλημμύρισε το δημόσιο λόγο με μεγάλες κουβέντες για την Ελλάδα 2.0 και την ψηφιακή διακυβέρνηση (της… ηλεκτρονικής υπεύθυνης δήλωσης!) διατήρησε και ισχυροποίησε ένα μηχανισμό μηδενικής αντικειμενικότητας και αξιοκρατίας! Που έφτασε να μπλοκάρει το ίδιο το υπουργείο, αφού είναι αδύνατο η πολιτική του ηγεσία σήμερα να ικανοποιήσει όλους τους βουλευτές και τους περιφερειακούς κομματικούς παράγοντες του κυβερνώντος κόμματος.
Τι μπορούσε να έχει κάνει το υπουργείο, αντί να συλλέγει «αιτήματα» βουλευτών; Θα μπορούσε, μετά από εφτά (!) χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία, να έχει συστήσει ένα επίσημο τμήμα ή όργανο για την εποπτεία των αποσπάσεων. Που να έχει θέσει βαθμολογούμενα και αντικειμενικά κριτήρια, να αξιολογεί με διαφανή τρόπο τα αιτήματα αποσπάσεων και να δέχεται τις ενστάσεις όσων πιστεύουν ότι έχουν αδικηθεί. Υπάρχει κάτι σημαντικότερο, όταν διοικείς ένα κρίσιμο τομέα της κοινωνικής ζωής, από το να εφαρμόζεις θετικές θεσμικές αλλαγές;
Αντί αυτού, άλλη μια χρονιά εφαρμογής μιας αδιαφανούς διαδικασίας, χωρίς αξιολογικούς πίνακες κατάταξης, χωρίς να γνωρίζουν καν οι εκπαιδευτικοί επακριβώς τις διαθέσιμες θέσεις, όταν καταθέτουν το αίτημά τους και χωρίς να μπορούν να κάνουν ένσταση μετά την απόρριψή του!
Να λοιπόν που αντί για την Ελλάδα 2.0, το υπουργείο της κας Ζαχαράκη βρίσκεται στην Ελλάδα του 1956. Την επόμενη φορά, γιατί όχι, οι αποσπάσεις να γίνουν με πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων.
Όλοι χαμένοι
Ειδικά φέτος, με το σούσουρο που έχει προκληθεί, όλοι θα είναι χαμένοι. Και οι εκπαιδευτικοί που ενδεχομένως θα έχουν αδικηθεί, αλλά και όσοι εκπαιδευτικοί λάβουν την απόσπαση που έχουν αιτηθεί με την αξία τους. Γιατί στα μάτια των συναδέλφων τους θα έχουν δεχτεί και αυτοί παραθεσμική «ώθηση». Έστω κι αν η γενίκευση, είναι άδικη. Γιατί προφανώς η «ώθηση» δεν θα αφορά παρά ένα ποσοστό μόνο των αιτούντων…
