Την Πέμπτη ανήμερα της γιορτής του Σωτήρος στο αρχαίο θέατρο της Δωδώνης ανέβηκε η θεατρική παράσταση Ειρήνη του Αριστοφάνη, μια ανατρεπτική κωμωδία του σπουδαίου Νίκου Καραθάνου, χωρίς τον ίδιο, λόγω ασθένειας, όπως ανακοινώθηκε.
Την ώρα που φίλοι ετοιμάζονταν για τη Δωδώνη αυτό το απόγευμα, κάποιοι συγχωριανοί από τον Πολύλοφο (Κοβίλιανη) των Γραμμενοχωρίων, που πέρασαν από τα γραφεία μας, θυμήθηκαν ιστορίες από τα παλιά, όταν ο κόσμος ξεκίναγε με κάθε μέσον να πάει στη Δωδώνη. Στο χωριό μας υπάρχει ένα εκκλησάκι του Σωτήρος, που γιορτάζει στις 6 Αυγούστου. Την ημέρα αυτή, όπως θυμήθηκαν οι φίλοι, ξεκινούσαν πολλοί για τα Δωδωναία γιορτές της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, που καθιερώθηκαν το 1960. Κι έβλεπες τους φιλότεχνους ή όχι μόνο κατοίκους του χωριού, με τα πόδια ή ανεβασμένους στα γαϊδουράκια, σε άλογα, να παίρνουν το δρόμο για τη Δωδώνη, περνώντας μέσα από μονοπάτια που πολύ καλά γνώριζαν, για να κόψουν δρόμο και να φτάνουν στο αρχαίο θέατρο μόνο και μόνο για ένα προσκύνημα.
Έχουμε την εικόνα πως με φορτηγά, με ανατρεπόμενα πήγαιναν όλοι στη Δωδώνη, οι περισσότεροι όχι για να δουν την Αντιγόνη του Σοφοκλέους, για παράδειγμα, ή τον Θάνο Κωτσόπουλο και την Άννα Συνοδινού, αλλά για να προσκυνήσουν τον ιερό χώρο της και άλλοι για να αισθανθούν πώς ξέδιναν, αφού θεωρούσαν ότι πήγαιναν σε πανηγύρι. Πολλοί κάτοικοι των γύρω χωριών, αλλά και Γιαννιώτες λάβαιναν μέρος ως κομπάρσοι. Ένας από αυτούς ήταν και ο πρώην δήμαρχος Τάσος Παπασταύρος, ως νεαρός τότε, κι έχει μάλιστα σε περίοπτη θέση τη φωτογραφία στον ιδιωτικό του χώρο, ανάμεσα από τα περίφημα συλλεκτικά έργα τέχνης.
Δεν είναι νοσταλγία, αυτό από εμάς τους παλιούς, είναι η πραγματικότητα μιας εποχής, που ήταν πιο απλή, πιο ήρεμη και πιο αληθινή. Εξ άλλου το λένε και πολλοί νέοι σήμερα αυτό.
Αναγνώστρια μου έστειλε άρθρο της εφημερίδας «Καθημερινή» της δημοσιογράφου Έφης Ζέρβα με τον τίτλο «Γιατί οι νέοι σήμερα νοσταλγούν εποχές που δεν έζησαν ποτέ», το οποίο ήρθε προς επίρρωση των όσων μας κατέθεσε η Δέσποινα η νεαρή καλλιτέχνης της πολυκατοικίας, η οποία ετοιμάζεται για δεύτερη χρονιά φέτος να δοκιμάσει την τύχη της την σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.
Ισχυρίζεται πως της αρέσει να ακούει μουσική που άκουγε η γιαγιά της, νοσταλγεί πώς πήγαιναν με τους γονείς της σε συναυλίες και θεατρικές παραστάσεις, που οργανώνονταν στην πατρίδα της το Αγρίνιο και κάποιες φορές έρχονταν στα Γιάννενα. Έχει στη μνήμη της εικόνες από διηγήσεις, ότι μπουλούκια ο κόσμος πήγαινε σε εκδρομές και άκουγε μουσική από κασέτες με ελληνικά ή και ξένα τραγούδια της εποχής, χωρίς να καταλαβαίνουν οι πιο πολλοί τους στίχους τους.
Με τις νοσταλγικές αφηγήσεις της, σαν να τις είχε ζήσει η ίδια, μας έφερε κι εκείνη στη σκέψη την παλλαϊκή συμμετοχή του κόσμου στη Δωδώνη όχι μόνο στα Δωδωναία, αλλά και στα Ηπειρωτικά αργότερα το 1976 τον Αύγουστο κάθε τέτοια εποχή.
