Μια ευχάριστη και συγκινητική έκπληξη περίμενε τον Αλέκο Ράπτη κάπου εκεί στις αρχές του Οκτώβρη, στην Κοινότητα Λιγκιάδων, πριν λάβουν χώρα όλα όσα έγιναν στο μαρτυρικό χωριό για να τιμηθεί η ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος της 3ης Οκτωβρίου 1943.
Η Τοπική Κοινότητα, διά του προέδρου της, Κώστα Φούκα, και οι συν αυτώ τα είχαν ετοιμάσει όλα εν αγνοία του, για να τιμήσουν τον ερευνητή, αλλά κυρίως τον άνθρωπο, ο οποίος δεν φείδεται κόπων να σπεύσει σε υπουργεία, ακόμη και στον ανώτατο άρχοντα του τόπου, για να καταφέρει τα ακατόρθωτα. Και να βγάλει από τη λήθη όσα μας πονούν.
Τιμής ένεκεν, λοιπόν, με τη σφραγίδα της Τοπικής Κοινότητας Λιγκιάδων. Η Σύλβια, η γυναίκα του, είχε ειδοποιηθεί, είχε πάρει μαζί της ένα σακάκι, τον έντυσε στα γρήγορα, ώστε επισήμως, με όλες τις τιμές, να παραλάβει την τιμητική πλακέτα:
«Ως ελάχιστη ένδειξη τιμής κι ευγνωμοσύνης για την πολύτιμη συμβολή του στην ιστορική έρευνα, την τεκμηρίωση και την ανάδειξη της ιστορίας των Λιγκιάδων, καθώς και την πολύτιμη και διαχρονική προσφορά του…»
Και είναι γνωστό στους παροικούντες ότι δεν το ’χει σε τίποτα να βάλει τα κλάματα ο Αλέκος σε ανάλογες περιπτώσεις. Κι αυτό έγινε.
Εκεί ψηλά, στους Λιγκιάδες, έγινε πλέον το στέκι του. Γίνηκε ένα με τους κατοίκους ο ερευνητής. Εκείνοι προστρέχουν στον ίδιο να καταθέσουν τις δικές τους μαρτυρίες κι εκεί, στον καφενέ ή στο σπίτι, μεταξύ τσίπουρου και ενός λαχταριστού κομματιού λαχανόπιτας από τα χέρια των γυναικών του χωριού, μπορεί να ειπωθούν τα ανείπωτα.
Ύστερα, καθώς κατηφορίζει από το χωριό με τη μηχανή του, με συνεπιβάτη του πολλάκις τον πρόεδρο της Τοπικής Κοινότητας, Κώστα Φούκα, θα περάσει από τα Γενικά Αρχεία του Κράτους, από το Σουφαρί Σεράι, θα χαιρετήσει ιπποτικά τη διευθύντρια Μάρθα Παπαδοπούλου και θα της ζητήσει να του επιτραπεί να ερευνήσει την ιστορία. Εκείνη δεν θα του αρνηθεί. Έχει τον τρόπο του να πείθει ο Αλέκος. Με την ιστορία να επαναλαμβάνεται.
Έτσι κάπως έφθασε στην εφημερίδα, κάπου στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με θέμα τους Γιαννιωτοεβραίους και, μαζί με τον Θύμιο Τζάλλα, έγραψαν ιστορία τότε. Δικό του έργο ήταν να ανακαλύψει τις φωτογραφίες της αποφράδας εκείνης ημέρας της 25ης Μαρτίου 1944, με τα γερμανικά καμιόνια που φόρτωναν στις καρότσες τους, κάτω στη λίμνη, ανθρώπινες μαρτυρικές ιστορίες. Δικό του και της εφημερίδας, να προστρέξουν στα γερμανικά αρχεία και να προμηθευτούν τις επίμαχες φωτογραφίες, έναντι αμοιβής. Το γεγονός βραβεύτηκε κι εκείνες οι εικόνες κάνουν έως σήμερα τον γύρο του κόσμου.
Αλέκος Ράπτης. Πρόκειται για μια ιδιότυπη περίπτωση προσωπικότητας, η οποία βρίσκεται μπροστά και πίσω από την ιστορία του τόπου. Και δεν του φαίνεται, εδώ που τα λέμε. Τα ψάχνει όλα, τα ερευνά, περνάει ατέλειωτες ώρες πάνω από βιβλία, έρευνες, χειρόγραφα, με τις πηγές του να γίνονται μέρος της καθημερινότητάς του και της ενασχόλησής του. Του αρέσει να αναφέρονται σε εκείνον, συγκινείται ενίοτε, χαμογελά πλατιά και συνεχίζει ακάθεκτος. Και ποιος δεν θα είχε παρόμοια συναισθήματα, αν κατάφερνε όλα όσα έχει πράξει ο ίδιος.
