Όταν το βράδυ της Τετάρτης, γεμάτη εξαίσιες μουσικές εικόνες, επέστρεφα από το ρεσιτάλ κιθάρας του Κωνσταντίνου Βρέλλη στην Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών, το βλέμμα μου έπεσε σε μια εκπληκτική φωτογραφία. Ήταν αναρτημένη στον περίβολο του δημαρχείου της πόλης με τον τίτλο «Excelsior». Ο καλλιτέχνης φωτογράφος επέλεξε αυτόν τον τίτλο για το ξεχωριστό του έργο. Η λέξη σημαίνει στα λατινικά «ο πιο εξέχων, ο ψηλότερος». Το θεώρησα συμβολικό.
Αυτόν τον τίτλο έδωσα ευθύς αμέσως στον δάσκαλο της κιθάρας, τον εξέχοντα μουσικό Κώστα Βρέλλη, παραβλέποντας το μικρό σημείωμα που μου εγχείρισε —σχεδόν μυστικά—, ενθουσιασμένη και συγκινημένη, στο τέλος της μουσικής βραδιάς η Γεωργία Σκοπούλη. Ήταν «Η μαγεία της μελαγχολίας».
Το πόσο σπουδαίος είναι εκείνος ως άνθρωπος και ως μουσικός προσωπικά το γνωρίζουμε από πρώτο χέρι. Τον έχουμε τοποθετήσει εκεί, στην άκρη του σύμπαντος, στους λίγους και εκλεκτούς, δανειζόμενοι δικό του χαρακτηρισμό, όταν περιέγραφε με τρόπο μοναδικό όλα όσα ακούγαμε. Για τον Μπαχ ή τον Παγκανίνι και για όλους τους άλλους, έργα των οποίων έπαιζε στην κιθάρα του ο δεξιοτέχνης κιθαρίστας. «Τεχνική αρτιότητα και υψηλή πνευματικότητα», ακούσαμε κάποιον καθηγητή να λέει στο τέλος, συγχαίροντάς τον.
Ήταν η πρώτη εκδήλωση της ΕΗΜ αφιερωμένη, όπως και όλες οι άλλες που θα ακολουθήσουν, στο έτος μνήμης του ιδρυτή και προέδρου της Κώστα Φρόντζου. Αυτό τόνισε, μεταξύ άλλων, στην ομιλία της η πρόεδρος Κατερίνη Λιάμπη, παρουσιάζοντας το πρόγραμμα για τα σαράντα χρόνια από τον θάνατό του. Αμέσως μετά ακολούθησε το πλούσιο βιογραφικό του καλεσμένου της, ενώ χρειάστηκε να μεσολαβήσει αρκετό διάστημα μέχρι εκείνος να αποδεχθεί την πρόταση-πρόσκληση. Αυτό, άλλωστε, επιτάσσουν η ευγένεια και η διακριτικότητά του.
Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο Κώστας Βρέλλης παρενέβαινε σε κάθε μουσικό κομμάτι με τον καθαρό, εκλαϊκευμένο λόγο του, κάνοντας πιο εύκολη την ακρόαση ακόμη και για τους μη ειδήμονες αυτού του είδους της μουσικής. Το άκουσμα του «Να μ’ αγαπάς», σε διασκευή για κιθάρα και δακτυλοθεσία Ευάγγελου Αθανασόπουλου, έφερε ρίγη συγκίνησης στο ακροατήριο, που είχαν σχέση με τον ήχο, αλλά κυρίως με την πορεία του άτυχου Παύλου Σιδηρόπουλου.
Εάν θέλαμε να κάνουμε λόγο για το βιογραφικό του συμπατριώτη μας μουσικού, αυτό θα ήταν το λιγότερο μπροστά σε όσα βίωσε το πολυπληθές κοινό αυτό το πρώτο βράδυ εκδηλώσεων στην ΕΗΜ. Ακόμη και τα δάχτυλά του, αν παρακολουθούσε ο θεατής-ακροατής, θα τον έκαναν να αντιληφθεί το μέγεθος της μουσικής παιδείας του.
Θα συμπληρώναμε μόνο εμείς, που γνωρίσαμε και βιώσαμε ωραίες στιγμές με τους αλησμόνητους γονείς του, ότι εκείνος και η αδελφή του, Άννα, κρατούν σαν λαμπάδα αναμμένη «Το Μουσείο Ελληνικής Ιστορίας Παύλου Βρέλλη».
