«Μαλαματένιος αργαλειός και φιλντισένιο χτένι» από το Γυμνάσιο Δουραχάνης

Με «στημόνι» την παραλογή «της νύφης που κακοπάθησε» και με… υφάδι παραδοσιακά τραγούδια, υφαίνεται η ιστορία της Ρηνιώς, της νεαρής υφάντρας. Η παραλογή αποτελεί τον κρυφό καμβά της παράστασης, που έχει ως κυρίαρχο θέμα τη μεταβολή της τύχης, τον οικονομικό και κοινωνικό ξεπεσμό.
«Η πλούσια κόρη παντρεύεται πλούσιο νέο. Κάποια στιγμή το ζευγάρι χάνει τα πλούτη του και η κόρη επιστρέφει στο πατρικό της. Μέχρι τη στιγμή της αναγνώρισης δουλεύει υπηρέτρια. Το αναπάντεχο πέρασμα από τη χαρά και την αφθονία, στη φτώχεια και στη θλίψη κεντρίζει το ενδιαφέρον, γιατί το μέλλον κάθε ανθρώπου δεν είναι φανερό. Οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι για πιθανές ανατροπές στη ζωή μας. Ο άντρας της Ρηνιώς παρ’ ότι ο ίδιος αρνείται να την πάει στους δικούς της – από ντροπή- δεν αντιδρά στην απόφασή της να γυρίσει μόνη της. Εκείνος δεν στάθηκε άξιος να της προσφέρει άνετη ζωή. Εκείνη εγκαταλείπει αποφασιστικά νοσταλγώντας την προηγούμενη ζωή της. Στο τέλος όμως όχι του μύθου … αλλά του παραμυθιού αποδεικνύεται ότι μόνο η αγάπη φέρνει την ευτυχία. Γιατί δεν είναι ο πλούτος που λείπει σ’ αυτόν τον κόσμο. Είναι το μοίρασμα», αναφέρουν οι διοργανωτές.
Πρωταγωνιστές της παράστασης είναι οι μαθητές του σχολείου Πασχάλης και Γιάννης Ρούστα, Κωνσταντίνος Γιαννούλας (αφηγητές), Αθανασία Σινάνι (γιαγιά, Ρηνιώ), Πασχάλης Ρούστα (πραματευτής), Σωτηρία Αντωνίου (Ρηνούλα), Σωτηρία Αντωνίου, Κασσιανή Ντίνο (δούλες), Μελίνα Τασιούλα(μάνα, φιλική συμμετοχή).
Όπως προσθέτουν οι διοργανωτές, η υφαντική τέχνη ως μια μορφή χειροτεχνίας, σχετίζεται με το δημοτικό τραγούδι ως πνευματική δημιουργία διότι έχουν και τα δυο ως αφετηρία τους τον λαό. Οι υφάντρες είναι εκφραστές της κοινωνικής δομής και μέσα από την τέχνη και το τραγούδι τους δημιουργούν τα θεμέλια του μοναδικού υλικού και άυλου πολιτισμού μας.