Η τύχη μάς έφερε κοντά στο διάβα της ζωής μας. Τη σπουδαία γυναίκα, τη δωρικής ομορφιάς ηθοποιό Ειρήνη Παππά, είχα τη μεγάλη ευκαιρία να τη γνωρίσω σε όλη την απλότητά της κι όχι όπως την ξέρει ο πολύς κόσμος. Τη συνάντησα πρώτη φορά το 1995, όταν τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικα. Τη φέρω μπροστά μου με τον μπορντό χρώματος χιτώνα-ένδυμα, να μοιάζει με ιέρεια. Αργότερα, φιλικές συγκυρίες, κι όχι πάντα ευχάριστες, την έφεραν και πάλι στον δρόμο μου.
Κάποτε ο Κάρολος Παπούλιας, σε μια συνάντηση με τον μακαριστό Μητροπολίτη Ιωαννίνων Θεόκλητο, παρούσης και εμού, αναφερόμενος στην Ειρήνη Παππά, είχε πει εκείνο το περίφημο του σπουδαίου Αμερικανού κριτικού κινηματογράφου και δημοσιογράφου Ρότζερ Έμπερτ: «Όλοι οι άλλοι γίνονται αόρατοι μπροστά του». Ο δημοσιογράφος το είχε πει για τον Τζον Γουέιν. Ο Κάρολος το είπε για την Ειρήνη.
Έτρεφε μεγάλη εκτίμηση τόσο στο πρόσωπό της όσο και στην τέχνη της και συχνά την ανέφερε στις κουβέντες μας.
Αργότερα, όταν έγινε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κάλεσε τη μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό στη Λιβύη το 2006, με αφορμή ότι είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία «Το λιοντάρι της ερήμου» με τον Άντονι Κουίν, με θέμα τον αγώνα της Λιβύης κατά της ιταλικής αποικιοκρατίας.
Επίσημη καλεσμένη του ήταν και τον Μάρτιο του 2009 στη Ρώμη, σε καθιερωμένη επίσκεψή του στη χώρα. Η Ειρήνη Παππά την περίοδο εκείνη ήταν κάτοικος Ιταλίας. Και τότε ο Πρόεδρος έπλεξε το εγκώμιο της μεγάλης Ελληνίδας σταρ, που δόξασε την Ελλάδα παντού στον κόσμο. Είχε τιμηθεί για την προσφορά της στον κινηματογράφο και από την Ιταλική Δημοκρατία.
Ο μήνας Σεπτέμβριος της ανήκει δικαιωματικά, της Ειρήνης. Γεννήθηκε στις 3 του Σεπτέμβρη του 1929 (κι όχι το 1926, όπως έγραψαν). Η ίδια μας εκμυστηρεύτηκε κάποτε τη χρονολογία, λέγοντας χιουμοριστικά: «Ιδρύθηκα μαζί με το ΠΑΣΟΚ. Τρεις του Σεπτέμβρη να περνώ…».
Σεπτέμβρη μήνα τη συνάντησα κάποτε στη Σύρο, αγαπημένο τόπο της αδελφής της, Λιλίκας Λελέκου-Μανθοπούλου, της γιατρού, της πρώτης διευθύντριας του Νοσοκομείου «Άγιος Σάββας». Ήταν περήφανη για εκείνη, όπως και για τη Δέσποινα Λελέκου-Τατάκη, την εμβληματική Ελληνίδα ποιήτρια.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2022, μετά από κάποια χρόνια σιωπής, σε μια ιδιαίτερη ημερομηνία, την οποία γνωρίζαμε οι δυο, άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, ανήμερα της μεγάλης γιορτής της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού.
Όμως είχε πεθάνει πριν. Η Νινέτα Καμπέλη, η κοινή μας φίλη, μου έφερε το θλιβερό μαντάτο, πως η Ειρήνη είχε ήδη φύγει από τη ζωή, όταν σταμάτησε να σκέπτεται. Όταν έπαψε να διαβάζει Αριστοτέλη.
