Ράμφος, Τσουκαλάς, Ντόλυ Πάρτον, Δημήτρης Κόκοτας… Στο άκουσμα του θανάτου τους, τα πλήθη σκοτείνιασαν και θρήνησαν σαν να ήταν δικοί τους άνθρωποι. Το ίδιο θα κάνουν και με τους επόμενους. Μικρούς κ μεγάλους, λιγότερο ή περισσότερο διάσημους. Ωραίοι καιροί για να πεθάνει κανείς, θα βρει σίγουρα ανθρώπους να τον κλάψουν…
Σαν ο κόσμος να βρίσκεται σε ετοιμότητα για να θρηνήσει. Και ψάχνει την αφορμή. Που την δίνουν οι θάνατοι αυτοί. Και ο κόσμος από καιρό έτοιμος, με την είδηση της κάθε καινούργιας απώλειας, μικρής ή μεγάλης, φανερώνει τα συναισθήματα θλίψης που φαίνεται ότι προϋπάρχουν εντός του και τον διακατέχουν.
Πιστεύω ότι αυτή η διαρκής θλίψη και η ετοιμότητα για θρήνο του κόσμου συνδέεται με τις διαρκείς κρίσεις, απώλειες και αλλαγές που βιώνουν σήμερα οι άνθρωποι. Είναι τόσο συνεχής και αλγεινή αυτή η διαδικασία που τους αναγκάζει να βρίσκονται σε διαρκή συλλογική επαγρύπνηση, αναμένοντας την επόμενη κρίση, απώλεια ή αλλαγή. Μια κατάσταση που δημιουργεί ρευστότητα, χωρίς σταθερές στη ζωή τους και ένα διαρκές στρες προσαρμογής.
Οι άνθρωποι της εποχής μας δεν ζουν τον χρόνο όπως τον ζούσαν οι παλαιότεροι, που είχαν ένα ‘μπροστά’ και ένα ‘πίσω’, που είχαν παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η καθημερινότητα των σημερινών ανθρώπων έχει μετατραπεί σε μια σειρά από έκτακτες κρίσεις. Οι άνθρωποι πλέον δεν προσπαθούν να ελέγξουν το μέλλον, να θέσουν κάποιον μακροπρόθεσμο στόχο για να τον υλοποιήσουν. Το μόνο που θέλουν είναι να είναι σε φόρμα για να ανταπεξέλθουν στη νέα κρίση: πανδημία, πόλεμος στην Ουκρανία, ακρίβεια, καύσωνες, απειλή της AI…
Ο χρόνος των σημερινών ανθρώπων δεν είναι όπως των παλαιότερων. Η συναισθηματική τους κατάσταση δεν είναι όπως των παλαιότερων.
