«Η ημέρα μνήμης στις 15 Ιουλίου του 1943» στους Ασπραγγέλλους Ζαγορίου κι εκεί όπου τα μνημεία επιβαλλόταν να ξυπνούν μνήμες, πέρασε τόσο σιωπηλά, όσο καθόλου δεν της άρμοζε. Πέρασε χωρίς ούτε καν να γίνει γνωστή στο ευρύτερο κοινό η εκδήλωση, ίσως από μια παράλειψη των ανθρώπων που την διοργάνωσαν για το περασμένο Σάββατο στις 7.30 στο μεσοχώρι. Ήταν διοργάνωση του Πολιτιστικού συλλόγου Ασπραγγέλων. Κυρίως όμως πέρασε, χωρίς την παρουσία των επισήμων εκπροσώπων της πολιτείας, κι ήταν γι’ αυτούς σαν να επρόκειτο για μια κοινή, καθημερινή ημέρα σε ένα από τα χωριά του Ζαγορίου. Η απαξίωση της συλλογικής μνήμης εκ μέρους των ταγών του έθνους, στο έπακρον.
Όποιος και αν είναι ο λόγος που θάφτηκε το ιστορικό αυτό γεγονός του ολοκαυτώματος για τον μαρτυρικό τόπο, δεν θα είχε ιδιαίτερη σημασία αυτή η απουσία τους, αν δεν επρόκειτο για την πατρίδα τόσων σπουδαίων συμπατριωτών μας που υπέφεραν από τις θηριωδίες των κατακτητών, για το ίδιο το χωριό, που μαρτύρησε, αλλά κι εκείνων των τόσο σημαντικών δασκάλων και λογοτεχνών, οι οποίοι λάμπρυναν με το έργο τους την περιοχή μας. Δεν πειράζει όμως τους τιμούν τους ήρωες, οι καθημερινοί άνθρωποι.
Έχει σημασία βέβαια το γεγονός, πως ανάμεσα από τις άξιες λόγου ομιλίες του προέδρου του συλλόγου Χρήστου Ζαμπακόλα, της καθηγήτριας Ιστορίας της Τέχνης του πανεπιστημίου του Λέτσε Χρύσας Δαμιανάκη, της γλύπτριας Ευδοκίας Παπαγεωργίου, το έργο της οποίας για το Μνημείο του Ολοκαυτώματος κοσμεί το μεσοχώρι του χωριού, ακούστηκε η ποίηση των αείμνηστων τέκνων του Φρίξου Τζιόβα και Βασίλη Φανίτσιου. Με απαγγελίες της Μάχης Καραγιάννη και της Ευθαλίας Παπαγεωργίου.
Όσο για το γλυπτικής στιβαρότητας έργο της Ευδοκίας Παπαγεωργίου, το εναρμονισμένο άριστα με το περιβάλλον, θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει ο προσελκυστής κατά κάποιο τρόπο, αυτής της εμβληματικής, της ιστορικής εκδήλωσης.
Τα βιολιά από τις δυο μουσικούς την Ιουλία Μάκου και τη Λυδία Φώτου, διέδωσαν ως πέρα τα βουνά και τα λαγκάδια τη «Ραψωδία των βράχων» του αγαπημένου Φρίξου Τζιόβα και του Φανίτσιου την οργή.
