Από το θαυμάσιο γλυπτό της στην πλατεία του Ναυπλίου, πατρίδα του Θεοδόση, του αγαπημένου συντρόφου της σπουδαίας Ηπειρώτισσας γλύπτριας Ευδοκίας Παπαγεωργίου, ως τον «Αρχάγγελο» που λάμπρυνε κάποτε το δημαρχείο μας, ως την προτομή στην Δημοτική Πινακοθήκη ή στο συμπόσιο γλυπτών της λίμνης μας, ως τα πουλιά του Ολοκαυτώματος των Ασπραγγέλων, κύλησε πολύ νερό στην Παμβώτιδα.
Δεν είναι μόνο τα πουλιά του Ολοκαυτώματος, που έφεραν στο προσκήνιο την συμπολίτισσά μας και φίλη του Η.Α. την Ευδοκία. Είναι ένα σωρό άλλα πράγματα, μια στοίβα αλληλένδετων γεγονότων, που έρχονται να κατακλύσουν την μνήμη. Και συγχρόνως να φανερώσουν ένα ταλέντο, μια πολυεπίπεδη προσωπικότητα.
Κάθομαι σε έναν αναπαυτικό καναπέ κι απέναντί μου ο Διόνυσος με τα σταφύλια του, ο θεός της χαράς, του γλεντιού και του θεάτρου, να κοσμεί επιφάνεια τοίχου σαλονιού σε ιδιωτική συλλογή. Αλλού στην ίδια συλλογή μια προσωπογραφία γυναίκας κι ένα βιτρό πιο πέρα στο πλάτωμα του τοίχου, που όμοιό του είδα κάποτε στο δάπεδο του διαδρόμου ενός ζαγορίσιου σπιτιού ή στο μοναστήρι μιας μακρινής πολιτείας του Βορρά.
Η Ευδοκία ως γλύπτρια, ως δασκάλα στο Εικαστικό Εργαστήρι του δήμου, με τις καινοτόμες σκέψεις της, με τα παιδιά και τους εφήβους να την κοιτούν στα μάτια, στα χείλη, στα χέρια, έρχεται μπροστά μας, όπως την γνωρίζουμε πολλά χρόνια. Η Ευδοκία με την απέραντη γνώση, την διεισδυτική, την καλοσυνάτη ματιά, με τον λυρικό στοχασμό της, που κάθεται στο παγκάκι στην παραλία ενός παραθαλάσσιου χωριού κι εξιστορεί τα πάθη της υγείας της. Που έφτασε ως εκεί να βρει τον γερμανό-αυστριακό καθηγητή ιατρικής, ο οποίος θα την γιάνει. Κι ενώ πονά, συγχρόνως σμιλεύει την πέτρα, το μάρμαρο και του δίνει μορφή, του δίνει ψυχή απ΄την ψυχή της.
Σήμερα υγιής μπορεί να επαίρεται, πάντα με διακριτικότητα και συστολή, όταν ακούει να χαρακτηρίζουν το έργο της μεγαλειώδες και να την επαινούν.
Αρκετό είναι το χρονικό διάστημα που παρέδωσε το έργο της «Τα πουλιά του Μνημείου του Ολοκαυτώματος» και το περασμένο Σάββατο στο χωριό της τους Ασπραγγέλους, πατρίδα του πατέρα της, έγιναν τα αποκαλυπτήρια.
Τα κοινά γνωρίσματα των δημιουργημάτων της σε όλα τα υλικά, είναι, η διηνεκής έρευνα κι ο προβληματισμός, καθιστώντας την πρωτοπόρο γλύπτρια στην επεξεργασία του γυαλιού από το 1983, με λυρικό απαύγασμα, θα πει για εκείνη η ιστορικός Ευρωπαϊκής τέχνης του Πανεπιστημίου του Λέτσε Χρύσα Δοαμιανάκη. Τονίζει επίσης ότι το έργο που θα αποτελεί την μαρτυρία του τραγικότερου περιστατικού της νεότερης ιστορίας αυτού του χωριού, αποτελεί την πρώτη ιστορικού χαρακτήρα σύλληψη της Παπαγεωργίου.
Κι εκείνη ανταπάντησε με την σύντομη τοποθέτησή της: Το ελάχιστο που θα μπορούσα να προσφέρω στο γενέθλιο τόπο του πατέρα μου είναι η συνεισφορά στην υλοποίηση της δημιουργίας του δημόσιου αυτού έργου, ενός μνημείου γλυπτικής, προορισμένου να υπενθυμίζει εσαεί την απάνθρωπη πράξη των Ναζί. Προχώρησε αμέσως μετά στον ορισμό του γλυπτού που δημιουργείται, για να τοποθετηθεί σε δημόσιο χώρο και στην δομή του με την ψηφιδωτή σύνθεση πουλιών.
