Είχε άνωθεν τη δύναμη της θείας χάριτος να γιατρεύει πληγές των χριστιανών που διώκονταν επί Διοκλητιανού, αλλά έχει και ως σήμερα αυτή τη δύναμη σύμφωνα με την ορθόδοξη πίστη μας, η Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια. Η Κάρα Κι ζ των Τούρκων και όλων των Ελλήνων του Πόντου η λατρεμένη Αγία, των λαογράφων η πηγή, που ασχολήθηκαν με το βίο της, αλλά και του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη η μούσα είναι. Που τον ενέπνευσε να γράψει ένα από τα εξαιρετικά διηγήματά του, το αφιερωμένο σε κείνη.
Στα Βασιλικά Θεσσαλονίκης βρίσκεται η ιστορική Μονή της, δικαιοδοσία του Οικουμενικού Πατριαρχείου σε ένα καταπράσινο τοπίο, με τη θαυματουργή πηγή να βρίσκεται στο ανέβασμα, για να ξεδιψά όλους τους προσκυνητές που σκύβουν σ’ αυτή να πιουν το γάργαρο νερό της.
Αυτό το θαυμάσιο μοναστήρι στις 31 Ιουλίου επέλεξαν η Χριστίνα και ο Γιάννης να ενωθούν με τα δεσμά του γάμου, όπως συνηθίζουμε να λέμε. Ποια «δεσμά» δηλαδή γι’ αυτούς τους δυο νεότατους ανθρώπους, των οποίων η σκιά ήταν πάντα εδώ και δέκα χρόνια, ο ένας… το είδωλο του άλλου. Σαν τον Φερνάνδο του Donizetti, «άγνωστος ήμην πάντα και τώρα νικητής στην καρδιά σου», δηλώνει ο γαμπρός με εκείνο το υπέροχο, το πηγαίο γέλιο που φωτίζει το πρόσωπό του. Και μέσα στο δικηγορικό γραφείο του, αν τον συναντήσεις και οπουδήποτε αλλού στα Γιάννενα, έτσι θα τον αντικρίσεις. Το κληρονόμησε, φαίνεται, από τον παππού του Γιάννη Παπαγεωργίου, του οποίου φέρνει επάξια το όνομα ή από τη γιαγιά του τη Φωφώ, δυο δοτικούς συμπολίτες μας, που άλλοι όμοιοί τους δεν φαίνονται εύκολα στον ορίζοντα.
Από τη μια μεριά οι Γραμμενο-ζιτσιώτες και Γιαννιώτες κι από την άλλη οι υπέροχοι πρόσφυγες της Μικράς Ασίας από την πλευρά της μάνας του, αλλά και της νύφης πατρίδα και… «εχάραξεν η ανατολή» για τα δυο παιδιά.
Στο γαμήλιο γλέντι στο «Πόλις» στη Θέρμη σε ένα όμορφο, αντάξιο του μοναστηριού χώρο, η συγκίνηση περίσσευσε με εκείνους τους γεμάτους πόνο χορούς, στο άκουσμα της μουσικής των οποίων δεν σείεται μόνο όλο το σώμα τω ν χορευτών, μα κι η ίδια η ψυχή τους. Πολύ ντόμπροι μου φαίνονται όλοι οι Πόντιοι και χαρούμενοι, παρά τα παθήματα της γενιάς τους. Αλλά κι όταν ο ζαγορίσιος χορός έδινε τη θέση του σ’ αυτό τον ρυθμό και στο… όι, όι μάνα μ, όλα καταλάγιαζαν, με την αθάνατη ελληνική ψυχή να φαίνεται πως μεγαλουργεί παντού και πάντα. Ύστερα έφτασε το νεολαιίστικο πάρτι κι όλα άλλαξαν.
Χαρά για τους γονείς, τον αγαπημένο Μήτσο Παπαγεωργίου, τον πατέρα του γαμπρού που διαδέχτηκε με θέρμη, πίστη και πειθώ στο δημαρχιακό θώκο τον Μωυσή μας και την μάνα Σουζάνα Παπαδοπούλου, την πετυχημένη γιατρό, που αν και με ρίζες από τα ιερά χώματα της Μικράς Ασίας, έγινε βέρα Γιαννιώτισσα. «Χαρά εν τα στεφανώματα» και για τους γονείς της νύφης, τον Χαρίτωνα Χαριτωνίδη και την Ιωάννα Νούλα, οι οποίοι απολαμβάνουν σήμερα τους καρπούς των κόπων τους και χαίρονται διπλά με τις χαρές των παιδιών τους.
