Πώς τον λέν’ τον ποταμό…
Εδώ και μερικές μέρες στις αρχές Ιουνίου, από τότε που ανακοινώθηκε ο θάνατος της Μαρζάν Σατραπί, της Ιρανογαλλίδας συγγραφέα και σκηνοθέτη, που συνέδεσε το όνομά της με το περίφημο γκράφικ νόβελ (κόμικ) «Περσέπολις», το οποίο προβλήθηε και στα Γιάννενα, η σκέψη όλο τριγυρίζει σε κείνη.
Η τύχη την έφερε στο διάβα της ζωής μου σε μια εκδήλωση στη Νότια Γαλλία σε ένα μικρό παραθαλάσσιο χωριό, τον Παλαβά, όπου είχαν βρεθεί μαζί με τον επί 30 χρόνια σύντροφό της ζωής της, τον σπουδαίο γάλλο επίσης σκηνοθέτη αξέχαστο Ματίας Ρίπα. Αιτία της συνάντησής μας ήταν η Γιανίκ Λιολιάκη. Αναφερόταν με θέρμη στο φεστιβάλ της πόλης Die κι επειδή βρισκόταν με παρέα ελλήνων μεταναστών σιγοτραγουδούσε το τραγούδι του Μάνου Χατζιδάκι, τον Ιλισσό.
Ήταν ένα από τα λίγα ταξίδια που έκανε, όπως έλεγε, καθώς δεν απομακρυνόταν παρά ελάχιστες φορές από το σπίτι της στα περίχωρα του Παρισιού. Δεν είχε Facebook, ούτε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στο κόμικ «Περσέπολις», περνά όλη τη ζωή της στο Ιράν. Καταγόμενη από οικογένεια με πλούσια πολιτιστική κληρονομιά στην πατρίδα της, έζησε όλα τα χρόνια του σύντομου βίου της στο Παρίσι, όπου έδινε τις μάχες της για τη χώρα της. Το «Περσέπολις» είχε βραβευτεί στο Φεστιβάλ Κανών. Έφυγε από θλίψη στα 55 της χρόνια, όπως ανακοινώθηκε ως αιτία θανάτου, έναν χρόνο μετά το θάνατο του συζύγου της.
Συνδεόταν με τη δική μας φίλη Γιανίκ Λιολιάκη, ως μια από τις κατοίκους και πρωτοπόρους του φεστιβάλ Die. Την ήξερε κυρίως ως φιλελληνίδα που η αγάπη της για την Ήπειρο και το Πωγώνι, ήταν μοναδική. Έλεγε πως άλλη δεν γνώρισε ξένη που να αγαπά την Ελλάδα τόσο.
Ειρήσθω εν παρόδω, η Γιανίκ παντρεύτηκε τον αείμνηστο Βασίλη Λιολιάκη από την Πωγωνιανή κι έγινε κι εκείνη Πωγωνήσια.
