«Είναι καλύτερο να σε αγαπούν ή να σε φοβούνται;»
Όλα τα καλούδια τα φόρτωσαν στις βαλίτσες τους, κατά την επιστροφή τους, οι συνταξιούχοι έμποροι Ιωαννίνων από το τετραήμερο ταξίδι τους στον Βόλο και στα πανέμορφα χωριά του Πηλίου. Και υλικά και πνευματικά αγαθά. Προπάντων, η επιστροφή σφραγίστηκε από την παραπάνω ρήση του Μακιαβέλι ως προς την προσέγγιση της εξουσίας, την οποία κάποια γυναίκα από το επιβατικό κοινό του λεωφορείου εκστόμισε στην επιστροφή, έχοντας μπροστά της παρτέρια, ρυμοτομία, πεζοδρόμια και κάδους απορριμμάτων πεντακάθαρους στον Βόλο. Και τον δήμαρχό τους υπονοώντας, βεβαίως, βεβαίως.
Την είπε τη φράση άθελά της, αντικρίζοντας την κατά τα άλλα πανέμορφη, αλλά παρατημένη πόλη μας. Κυρίως βλέποντας τη νησίδα της, την οποία έχει μπροστά στα μάτια του ο επισκέπτης μόλις εισέρχεται στην πόλη των θρύλων. Ούτε ένα άνθος, ούτε ένα κυκλάμινο της εποχής. Χώρια τα σκουπίδια ένθεν κακείθεν. Και συγκρίνει η Ελένη την πόλη με ό,τι αντίκρισε όχι μόνο στον Βόλο και στο Πήλιο, αλλά και στα Τρίκαλα ή στην Καλαμπάκα. Και θλίβεται βαθύτατα.
Αλλά ας πάμε παρακάτω κι ας μείνουμε με την προσδοκία ότι κάποτε θα αλλάξουν κι εδώ όλα. Και πλατεία θα αποκτήσουμε και Πνευματικό Κέντρο εις το διηνεκές και πόλη καθαρή, αν αλλάξουμε κι εμείς οι ίδιοι νοοτροπία. Δεν είναι μόνο ο δήμαρχος που φταίει.
Το υπερσύγχρονο, λοιπόν, εκδρομικό πούλμαν του «Παμβώτις Τράβελ», με οδηγό και θαυμάσιο ξεναγό συγχρόνως τον γνωστό και μη εξαιρετέο Γιώργο, ξεκινά το ταξίδι του.
Στην πρώτη θέση, ο πρόεδρος του Συλλόγου Συνταξιούχων Εμπόρων Ιωαννίνων, Μιχάλης Μπαράτσας. Κάλλιστα θα του αποδίδαμε τον επιθετικό προσδιορισμό «αιώνιος πρόεδρος» και θα του το ευχόμαστε, αν η έγνοια των παιδιών του για εκείνον δεν σταματούσε τη δημιουργική πορεία του. Πάντα υπεύθυνος και ακούραστος ο ίδιος.
Ως εδώ, λοιπόν, ο Μιχάλης, ο οποίος έδωσε το παν από το περίσσευμα της ψυχής του στους συναδέλφους του, ενώ από αύριο τα ηνία του συλλόγου τα παίρνει ο νέος πρόεδρος, ο οποίος θα εκλεγεί στις προγραμματισμένες, τούτο τον Οκτώβρη, εκλογές. Δίπλα του η «διοργανώτρια αρχή», η γυναίκα του, η Δήμητρα. Πάντα μαζί δρουν αυτοί οι δύο. Και όλα ήταν άριστα οργανωμένα.
Κάποιοι, όπως ο Χρήστος Νικολαΐδης και η Φαίδρα, επέλεξαν μίνι δικό τους πρόγραμμα, εκτός από την επίσκεψη στο Δημαρχείο Βόλου, το νεοκλασικό κτίριο του Δημοτικού Ωδείου και τις εντυπωσιακές αποθήκες Παπαστράτου, με τους χαρακτηριστικούς ασημένιους θόλους.
Πήγαν να δουν την εκκλησία της Αγίας Τριάδας με τις αγιογραφίες, τις τοιχογραφίες και το περίφημο τέμπλο διά χειρός Γεωργίου Γουναρόπουλου, αλλά τη βρήκαν κλειστή κι αρκέστηκαν στη ματιά από τις σχισμές των παραθύρων. Μπροστά τους, ο Άγιος των Γραμμάτων, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, τους χαιρέτησε νοερά.
Άλλοι έφεραν ατέλειωτες βόλτες στον Βόλο κι ανακάλυψαν μια νέα, πανέμορφη μεγαλούπολη, στολίδι της Μαγνησίας, που, παρά τις πρόσφατες καταστροφές, ανέκαμψε και μάλιστα βγήκε ισχυρότερη. Ούτε ένα σκουπίδι καταγής, ούτε ένας κάδος βρώμικος.
Τι να πούμε για τα πηλιορείτικα χωριά, Μακρινίτσα, Πορταριά και Χάνια, τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, με την υπέροχη θέα και τα φιρίκια τους, εκτός των άλλων προϊόντων. Ειρήσθω εν παρόδω ότι τα χωριά αυτά προτίμησαν αρκετοί Γιαννιώτες για να χτίσουν τα εξοχικά τους!
Δύο-τρεις από τους συμμετέχοντες βούτηξαν στα νερά της Νέας Αγχιάλου, στον μυχό του Παγασητικού Κόλπου, ενώ οι υπόλοιποι απολάμβαναν τη θέα και ελληνικό καφέ στο μπρίκι, μαζί με γλυκό του κουταλιού, τεράστιο μήλο φιρίκι.
Τέλος, στα Τρίκαλα του Σαράφη, του Τσιτσάνη και του Σακαφλιά επέλεξαν να βγάλουν την αναμνηστική φωτογραφία οι έμποροι, όχι των εθνών, αλλά των Ιωαννίνων. Το ένα τρίτο από τους σαράντα που ταξίδεψαν σ’ αυτή την εκδρομή απεικονίζεται στη φωτογραφία, γιατί οι υπόλοιποι τριγυρνούσαν ακόμη στα Τρίκαλα, στα δυο στενά… κι απότρωγαν στον Ίανθο της Παλαιάς Πόλης τις νοστιμιές και τις γεύσεις του ποιοτικού μαγαζιού.
Ο γυρισμός για μας είναι δύσκολος και βαρύς, αλλά πάντα φορτωμένος με εικόνες.
