Κοντά στο σημείο όπου η Δήμητρα από του Τσαμαντά τα όρη ορμώμενη, έστηνε τον πάγκο με τα ιδιαίτερα κοσμήματά της κάθε βράδυ εδώ και δυο χρόνια περίπου και λίγο καιρό πριν η αλησμόνητη Μπλάνκα από την Τσεχία φιλοτεχνούσε το ηλιοβασίλεμα πίσω από το σπίτι του Ζέρη ή ένα πορτρέτο γυναικός, εκεί ακριβώς έστησαν τον μικρό ενισχυτή τους τα πέντε κορίτσια-μουσικοί από την Ηγουμενίτσα το Σαββατόβραδο στα Σύβοτα.
Έρχονταν οι πέντε πανέμορφες κοπέλες με τη θαυμάσια μουσική τους, να συμπληρώσουν το κενό, πουν αφήνει πίσω της η οχλοβοή. Νομάδες της μουσικής, όπως θα τις χαρακτήριζε ο πιο σύγχρονος από όλους τους συγγραφείς που έγραψαν κι επαίνεσαν τους μουσικούς του δρόμου, ο Σερ Τέρι Πράτσετ (soul music), είναι και οι πέντε χάρμα οφθαλμών. Είχαν προηγηθεί ο Μπέρναρντ Σο και η Βιρτζίνια Γουλφ, οι οποίοι επαίνεσαν τους πλανόδιους μουσικούς στα συγγράμματά τους, για να μην ανατρέξουμε πίσω στην αρχαιότητα.
Σπούδασαν αυτό που τους αρέσει να κάνουν και με μια κιθάρα, μια τρομπέτα, ένα ταμπούρλο, ένα ακορντεόν κι αρμονικές φωνές, παράγουν ποιοτική μουσική, σκορπίζοντας τους ήχους τους σε μια ατμόσφαιρα, που μοιάζει απόκοσμη, την σήμερον. Μπροστά τους ένα πανί ξαπλωμένο καταγής, ένας περίτεχνος κουμπαράς, χρώματος ροζ που υποδηλώνει τα νεανικά όνειρά τους, δέχεται το φιλοδώρημα των περαστικών. Ίσως αυτό θα είναι η αρχή που θα τις κάνει να συνεχίσουν το ωραίο τους ταξίδι στη μουσική.
Είναι ο καλύτερος τρόπος να διαφημίσεις τη δουλειά σου, μας έλεγαν κάποτε τα παιδιά που συναντήσαμε στην οδό Παπάζογλου, να παίζουν και να τραγουδούν «Νέο κύμα». Αυτοί οι πλανόδιοι ζουν από τη μουσική, παράγουν μουσική για να εισπράξουν την αγάπη και το χειροκρότημα του κόσμου. Πολλοί βιοπορίζονται από αυτή τους την ενασχόληση, ενώ από τον δρόμο αναδείχτηκαν σπάνια ταλέντα. Κάπως έτσι αναδείχθηκαν οι σπουδαίοι Λουίς Άρμστρογκ, Μπομπ Ντίλαν και ο δικός μας Παύλος Σιδηρόπουλος.
Τα κορίτσια από την Ηγουμενίτσα μου θύμισαν πέντε γυναίκες με τις φολκλορικές στολές στην Αλμάτα του Καζακστάν, τότε που δεν είχε ακόμη η πόλη τους μοντέρνους ουρανοξύστες, αλλά ήταν το 1992 ένα άσημο μέρος για πολλούς από τους τουρίστες που το κατακλύζουν σήμερα. Παρομοίως και για μας είναι ο αγαπημένος Μούρτος. Για τον λόγο αυτό τα κορίτσια ήταν μια όαση.
