Όλοι οι παλαιότεροι κάτοικοι της περιοχής και όχι μόνο, έχουν την παλιά εικόνα του Τζαμιού της Καλούτσιανης, με το φαρμακείο του Ζάγκλη αρχικά, μετέπειτα το ζαχαροπλαστείο του Μπουντούρη από κάτω και τα άλλα μαγαζιά το καφενείο του Καλαντζή, το μανάβικο αργότερα, ίσως και μια κατάσταση τριτοκοσμική που επικρατούσε να θυμούνται μια εποχή με τα ανατρεπόμενα αυτοκίνητα πίσω.
Τελευταία όλοι το έχουν μπροστά τους με τις λινάτσες και τους τσίγκους περιτριγυρισμένο, ώσπου να γυρίσει ο τροχός και να πάρει τη μορφή που του ανήκει ως μνημείο. Ατέρμονες προσπάθειες των ιθυνόντων, που συχνά αντιμετωπίζονταν με καχυποψία από τους πολίτες, κάτι δηλαδή που θύμιζε την όλο μισοτελειωμένη πλατεία, αφού έβλεπαν ότι το έργο δεν λέει να τελειώσει. Έγινε το γεφύρι της Άρτας, έλεγαν.
Το πρώτο που απομακρύνθηκε μόλις άρχισαν οι εργασίες ήταν το περίπτερο κάτω από τον γέρικο πλάτανο και ύστερα ο πελαργός που τα μάζεψε κι έφυγε για άλλες πολιτείες ίσως. Σήμερα τον περιμένουν εκείνον και την οικογένειά του πάλι να επιστρέψει στα πάτρια, αν θέλουμε να το διηγηθούμε ως ελπιδοφόρα ιστορία, το γεγονός της αποκατάστασης του μνημείου.
Το μόνο που απομένει πλέον να φύγει είναι το δεύτερο περίπτερο, του οποίου η παρουσία εκτιμάμε ότι δεν έχει πλέον θέση στον χώρο. Κάπου θα βρουν ένα άλλο σημείο να το μεταφέρουν. Κάποτε είχε μεριμνήσει ο δήμος για κάποιες κατασκευές για τα περίπτερα, οι οποίες ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκαν από τους ιδιοκτήτες. Ένα τέτοιο κουβούκλιο παραμένει αναξιοποίητο κάπου εκεί στην περιοχή.
Τέλος, ας προσέξουν οι καταστηματάρχες να ευπρεπίσουν τα παρακείμενα μαγαζιά τους, να τα καλλωπίσουν. Ο κόσμος ευελπιστούμε πως συρρέει στην πλατεία και στην ευρύτερη περιοχή. Για να πούμε την καθαρή αλήθεια, επισκεψιμότητα πάντα είχε το μνημείο, κι ας μην βρισκόταν στην καλύτερη κατάσταση.
