Με τον αντιφέγγισμα του ήλιου και τον αντικατροπτισμό του κύματος του Ιονίου πάνω στα πρόσωπά τους ξεκινούν την ημέρα τους επτά απόμαχοι της ζωής (λείπει η Σπυριδούλα, η φαρμακοποιός της φωτογραφίας). Βρέξει-χιονίσει, που λέει ο λόγος, άμα ανοίξει το μαγαζί του ο Λάκης Βελλής στη Μέγα Άμμο στα Σύβοτα για την καινούρια καλοκαιρινή σεζόν, μαζί του κι εκείνοι με το άνοιγμα και τα καλωσορίσματα κι είναι εκεί ως την τελευταία μέρα, όταν αρχίσει να αποχωρεί και ο τελευταίος τουρίστας. Ιδιαίτερα περιποιημένος ο καφές για τους μόνιμους από χρόνια πελάτες του καλού μαγαζάτορα.
Έχουν ολοκληρώσει σχεδόν όλοι την σταδιοδρομία τους -δάσκαλοι, καθηγητές, διευθυντές υπηρεσιών, φαρμακοποιοί, ΟΤΕτζήδες- κι απολαμβάνουν τους κόπους μιας ζωής. Πριν όλοι τους, ένας ένας με τη σειρά, βουτήξουν στη θάλασσα, μοιράζονται κάθε πρωί τη σοφία και τις πλούσιες εμπειρίες τους. Ο διαβαστερός Κώστας με τον Γιάννη μοιράζονται το σταυρόλεξο ή το σουντόκου. Η Ειρήνη μαζεύει και το παραμικρό χαρτάκι, που μολύνει το΄ν χώρο. Παρείσφρυσα στην ομήγυρη από βαθιά φιλία με τους δυο από αυτούς και τους ακολουθώ με πραγματικό δέος τα Σαββατοκύριακα.
Την Κυριακή η κουβέντα έφερε στο προσκήνιο τους αείμνηστους γιαννιώτες γυμναστές Γκορτζή -πατέρα και γιο- που με το παράγγελμα και τη σφυρίχτρα τους γύμνασαν νέους και νέους της γενιάς τους. Η αφήγηση του Παναγιώτη για τον φουστανελά γυμναστή, που σε μια παρέλαση για την Απελευθέρωση των Ιωαννίνων, με μια κίνηση θεατρική, όσο και συμβολική πέταξε τη φορεσιά του στον αέρα, όπως έκαναν οι ήρωες της Επανάστασης, δημιούργησε στο ακροατήριο συγκίνηση, αλλά και μια θυμηδία μαζί με πολλές αναμνήσεις, που έγιναν στη συνέχεια ιστορίες.
Στην άκρη καθήμενη η Στέλλα η Θεσσαλονικιά, που παντρεύτηκε Ηπειρώτη -τον σιωπηλό, πολυμαθή δάσκαλο Θωμά από το Πολύδροσο (Βλαχώρι)- τα ακούει λίγο αποστασιοποιημένη, μην γνωρίζοντας καλά πρόσωπα και καταστάσεις.
Πρώτη φορά τόσα χρόνια που τη γνωρίζω, έμαθα για τη δράση και τα επιτεύγματά της, ως μια συνολική πορεία και στάση ζωής. Προσφέρει τις υπηρεσίες της στην «Αντηρίδα», εθελοντική οργάνωση στο νοσοκομείο Παπαγεωργίου της συμπρωτεύουσας. Διηγείται ιστορίες συγκινητικές που έχουν σχέση με τις άοκνες καθημερινές προσπάθειες στήριξης των πασχόντων, των ατόμων με αναπηρία και των ηλικιωμένων, που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Αισθάνονται ασφαλείς κοντά μας, είπε. Γνώριζα ως τώρα τον πρωτόγνωρο υγιεινό τρόπο ζωής όλης της οικογενείας της, τη φροντίδα της για τη φύση και το περιβάλλον, αλλά αυτή την παράμετρο τώρα την άκουγα.
Θαυμάζω αυτούς τους ανθρώπους που προσφέρουν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους στον πάσχοντα συνάνθρωπο. Πρέπει να είναι ωραίοι άνθρωποι που σαν τους σιδερένιους λοξούς βραχίονες στήριξης (αντηρίδες), οπλισμένοι με σταθερότητα και αντοχή, στέκονται φάροι ανθρωπιάς, στη δύσκολη σημερινή εποχή.
