Το μνημείο, ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα της γλυπτικής του Κυριάκου Ρόκου, βρίσκεται στο τέλος του πεζόδρομου της Καλλάρη στη συμβολή με την οδό Αβέρωφ και φέρει εμφανή τα σημάδια παρέμβασης, με κόκκινη μπογιά να έχει προστεθεί στην επιφάνειά του.
Τη φωτογραφία έστειλε στον Ηπειρωτικό Αγώνα ο ίδιος ο δημιουργός του έργου, Κυριάκος Ρόκος, συνοδεύοντάς την με το σύντομο σχόλιο: «Πόσο λυπάμαι!».
Το έργο, που φιλοτεχνήθηκε το 1994 και είναι αφιερωμένο στον Ηπειρώτη μάστορα, φέρει την επιγραφή του ποιητή Νίκου Μόλια:
«Άγνωστε μάστορα Ηπειρώτη
Οι Μούσες σε κοίταξανε και πήρες
άνοιξες θησαυρούς με το κλειδί
να χτίσεις, να στεριώσεις με την πέτρα
ιδανικά, έρωτες, προκοπή»
Ο βανδαλισμός ενός έργου με τέτοιο συμβολικό και πολιτιστικό φορτίο δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό «φθοράς», αλλά μια ακόμη ένδειξη της ευκολίας με την οποία ο δημόσιος χώρος απαξιώνεται. Και μαζί του απαξιώνονται η ίδια η μνήμη, η τέχνη και η συλλογική ταυτότητα που αυτά τα έργα επιχειρούν να διασώσουν.
Όταν ένα μνημείο αφιερωμένο στον Ηπειρώτη μάστορα —στην επιμονή, τη δημιουργία και την προκοπή— γίνεται στόχος πρόχειρης και χωρίς νόημα παρέμβασης, το ερώτημα δεν αφορά μόνο τον δράστη. Αφορά και την ανοχή, την αδιαφορία και την έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας για ό,τι βρίσκεται στον κοινό μας χώρο.
Και ίσως τελικά, το «Πόσο λυπάμαι!» του δημιουργού να μην είναι μόνο προσωπικό σχόλιο, αλλά μια φράση που επιστρέφει σε όλους μας…
