Στο άκουσμα της είδησης του θανάτου της Φλώρας Μελά, γύρισε όλη η σκέψη πίσω, σε ανθρώπους της αστικής τάξης της πόλης μας, τόσο μικρής όσο την περιγράφει ο Δημήτρης Χατζής στα βιβλία του. Κι έμεινε από τότε για όλους εμάς η φράση «η μικρή μας πόλη» να περιπλανιέται στα χείλη του καθενός και της καθεμιάς, σαν να θέλουμε να ξαναφέρουμε πίσω εκείνη την πόλη, με τους ανθρώπους της που έμειναν πλέον σκιές του παρελθόντος.
Δεν ήταν Γιαννιώτες ο Νίκος και η Φλώρα. Αγάπησαν, όμως, τα Γιάννενα σαν μητέρα-πόλη.
Νοιάζονταν για την πόλη κι αυτό φαινόταν από τη συμμετοχή τους στα κοινά, ενώ υπήρξαν πιστοί αναγνώστες της εφημερίδας για πολλά χρόνια.
Τους έβλεπες πάντα μαζί, να τριγυρνούν αγκαζέ στα σοκάκια, σε μια κίνηση θαρρείς που μαρτυρούσε πως δεν ήθελαν να είναι ποτέ χώρια.
Νόμιζα ότι ήταν απόμακροι και ότι ανήκαν σε εκείνη την κοινωνική ομάδα ανθρώπων που δεν πλησίαζες με ευκολία. Τους φέρνω πάντα μπροστά μου, σαν όνειρο, να περπατούν στην οδό Κώστα Φρόντζου. Κάπου εκεί βρισκόταν το σπίτι ή το ιατρείο του στρατιωτικού γιατρού-ψυχιάτρου Νίκου Μελά.
Εκείνη, με το ξεχωριστό ύφος στο ντύσιμο και στο παρουσιαστικό, που την καθόριζε. Κι εκείνος, με το σοφιστικέ ύφος του, έδειχνε σαν να κουβαλούσε όλη τη μόρφωση και τη βαθιά αντίληψη των πραγμάτων.
Τους έχω συνδέσει και με τον δικό μας φίλο, τον οφθαλμίατρο Τάκη Παρλαπά, καθώς και με έναν ακόμη στρατιωτικό γιατρό, τον ωτορινολαρυγγολόγο Λεωνίδα Παπαγγέλλου. Κι εκείνοι άφησαν το αποτύπωμά τους στα Γιάννενα. Εκλεκτοί συμπολίτες, αριστοκράτες και σημαντικοί άνθρωποι.
Είχα την τύχη και τη χαρά να γνωρίσω καλύτερα τη Φλώρα και τον Νίκο, να συνδεθώ μαζί τους, όταν ο γιος μου, ως πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα, έτυχε να κατοικήσει στο σπίτι τους στη Νέα Σμύρνη.
Δύο άνθρωποι προσηνείς, ωραίοι και εξυπηρετικοί, οι οποίοι καμία σχέση δεν είχαν με την εντύπωση που είχα σχηματίσει αντικρίζοντάς τους από μακριά.
Γι’ αυτό σήμερα βαρύς και μουντός μοιάζει ο ουρανός.
