Είναι η βανδαλισμός, προς το τέλος της, εκεί όπου ο δρόμος συναντά την ιστορία -αν και ο ίδιος κουβαλά τη δική του, μακρά ιστορία. Σε αυτό το σημείο βρίσκεται το πέτρινο υπόβαθρο, επάνω στο οποίο έχει τοποθετηθεί το «Μνημείο του Ηπειρώτη Μάστορα», έργο του σπουδαίου ηπειρώτη γλύπτη Κυριάκου Ρόκου.
Ένα έργο αφιερωμένο στον ανώνυμο τεχνίτη, στον μάστορα της πέτρας και στον εργάτη, που με τα χέρια και τον μόχθο του έχτισε σπίτια, γεφύρια, εκκλησίες και ολόκληρους οικισμούς. Ένα μνημείο που θα έπρεπε να αποτελεί προστατευμένο κομμάτι της ιστορικής και αισθητικής φυσιογνωμίας της πόλης.
Δεν είναι, όμως, η πρώτη φορά που το έργο βανδαλίζεται ή χρησιμοποιείται σαν μια οποιαδήποτε διαθέσιμη επιφάνεια. Πριν από λίγους μήνες, ο Ηπειρωτικός Αγών είχε καταγράψει ξανά τον βανδαλισμό του, επισημαίνοντας την ανάγκη προστασίας και αποκατάστασής του. Η σημερινή φωτογραφία δείχνει ότι τίποτε ουσιαστικό δεν άλλαξε.
Ένα μεγάλο πανό της Ταξικής Πορείας, με μήνυμα για τα εργατικά ατυχήματα, έχει δεθεί από τη μία πλευρά πάνω στο ίδιο το μνημείο και από την άλλη στον φανοστάτη. Το πανό απλώνεται μπροστά από το έργο και το κρύβει σχεδόν ολόκληρο από τη θέα, μετατρέποντας ένα δημόσιο γλυπτό σε πρόχειρο στήριγμα συνθήματος. Δίπλα του, μια αφίσα, κουρελιασμένη και πεταμένη, συμπληρώνει την εικόνα εγκατάλειψης.
Δεν αμφισβητεί κανείς το δικαίωμα στην έκφραση, στη διαμαρτυρία και στον αγώνα. Άλλο, όμως, η διαμαρτυρία και άλλο η αυθαίρετη χρήση ενός έργου τέχνης. Η εικόνα δεν προσβάλλει μόνο την αισθητική της πόλης. Φανερώνει πλήρη απουσία σεβασμού προς ένα μνημείο που ανήκει σε όλους.
Και η ειρωνεία είναι σχεδόν οδυνηρή: εκείνοι που υψώνουν τη φωνή τους για τον εργάτη επέλεξαν να καλύψουν ένα έργο αφιερωμένο στον ίδιο τον εργάτη. Στο όνομα του μόχθου, εξαφάνισαν από τη δημόσια θέα το μνημείο που τον τιμά.
Ευθύνη, βέβαια, δεν έχουν μόνο όσοι δένουν πανό όπου βρουν. Έχει και η πολιτεία, που αφήνει ένα σημαντικό έργο τέχνης απροστάτευτο, χωρίς την απαιτούμενη φροντίδα και χωρίς την επιτήρηση που θα απέτρεπε την επανάληψη τέτοιων φαινομένων.
Ο σεβασμός στον εργαζόμενο δεν αποδεικνύεται μόνο με συνθήματα. Αποδεικνύεται και με τον σεβασμό στα έργα που δημιουργήθηκαν για να κρατούν ζωντανή τη μνήμη, τον μόχθο και την προσφορά του.
