Ένα περίπτερο κλειστό φωτογραφίσαμε στην κεντρική αρτηρία της πόλης, στο τέλος της λεωφόρου Δωδώνης που τόσα χρόνια ήταν εκεί κι εξυπηρετούσε κόσμο και κοσμάκη.
Περίπτερα που τα δικαιούνταν οι ανάπηροι πολέμου, χήρες και ορφανά αλλά χάρη σε κείνους τους «ευεργετικούς νόμους» και στις διατάξεις τους, που μόνο στην Ελλάδα ισχύουν, έμπαιναν σε ορισμένες περιπτώσεις από τα παράθυρα συγγενείς και φίλοι και κατακτούσαν την θέση.
Κάποια από αυτά στην ακμή τους είχαν απλώσει την πραμάτεια τους γύρω τους και κάτω στο δάπεδο του πεζοδρομίου διαφημίζοντας περιοδικά, εφημερίδες, σταυρόλεξα και ό, τι μπορεί να φανταστεί ανθρώπου νους. Άλλοτε μια ντίβα του σινεμά ελληνίδα ή ξένη χαμογελούσε στους περαστικούς κι άλλοτε ένα άλογο που κάλπαζε στους καιρούς, διαφημίζοντας ιππικούς αγώνες, καταλάμβανε τις προθήκες τους. Υπήρχε και υπάρχει ακόμη σε όσα επιβιώνουν, το σταντ μεταλλική ή πλαστική κατασκευή με κάθε είδους προϊόντα σνακ, τσίχλες, σοκολάτες, ιδιαίτερη πρόκληση για τους μικρούς. Ψυγεία με παγωτά, νερά και όλα τα αναψυκτικά. Μόνο αθηναϊκές εφημερίδες δεν βρίσκεις σήμερα, όπως παλιά.
Τα ίδια ίσχυαν και για το περίπτερο της φωτογραφίας, το οποίο δεν κατάντησε ακόμη κουφάρι και εστία μόλυνσης όπως πολλά από τα περίπτερα, αλλά θα γίνει σε λίγο. Ήδη τα εξωτερικά ράφια του είναι γεμάτα από κούπες πλαστικές με υπολείμματα καφέ και άδεια κουτιά από πορτοκαλάδες.
Τίνος είναι έργο να απομακρύνει τα απομεινάρια;
