Η πόλη μας σύσσωμη γιόρτασε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, την ημέρα κατά την οποία καθιερώθηκε από την Εκκλησία μας να εορτάζει, μαζί με το έθνος, και η Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου.
Βγήκα αργά το μεσημέρι της Τετάρτης. Κάλλιο αργά παρά αργότερα, σκέφθηκα κινηματογραφικά, με τον τίτλο της γνωστής ταινίας.
Κατηφορίζοντας προς την πλατεία από τη λεωφόρο Δωδώνης, αρκετή ώρα μετά την παρέλαση, κι αφού ήδη οι επίσημοι –οι αφανείς αυτοί ήρωες της ημέρας– είχαν ποζάρει στον τηλεοπτικό φακό για τις καθιερωμένες δηλώσεις, με δυσκολία κατάφερνα να βρω χώρο για να περάσω. Είναι αλήθεια ότι με μεγάλα προσκόμματα κατέβαινα προς το κέντρο.
Άνθρωποι όλων των ηλικιών είχαν ξεχυθεί στους δρόμους, αναζητώντας ένα κάθισμα στις καφετέριες. Σημαιοφόροι, τσολιάδες που κρατούσαν τις σημαίες διπλωμένες στα κοντάρια τους, κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές, με υπέρ του δέοντος βαμμένα μάτια, φρύδια και χείλη, στιλάτες δεσποινίδες με τις καθιερωμένες στολές του σχολείου τους, μάνες με μωρά στα καροτσάκια, παιδιά ξέμπαρκα, πολλά από αυτά κρατώντας σημαιούλες.
Κυκλοφορούσαν και πολλοί ξένοι, οι οποίοι ψέλλιζαν στη γλώσσα τους ακατάληπτες λέξεις και φράσεις. Έχανε η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, που λέει ο λόγος. Αυτό ήταν το σκηνικό της γιορτής, με τον καιρό να συνηγορεί για έξοδο.
Είχα ήδη καταγράψει κι άλλες παρόμοιες εικόνες. Ένα ζευγάρι που διαφωνούσε για το αν έπρεπε να στριμωχτεί στον κόσμο ή να πάει στον Μώλο, όμορφες τροχονόμους να στέκονται μπροστά από την απαγορευτική κόκκινη κορδέλα στην οδό 28ης Οκτωβρίου και τη γνωστή μαυροφορούσα γυναίκα με τη μάσκα να τη διασχίζει βιαστικά.
Στάθηκα για ώρα μπροστά σε έναν νεαρό ιερέα, ξεσκούφωτο, στη γωνία της οδού Μουλαϊμίδου, πριν την κατακλύσει ο κόσμος. Καθόταν ολομόναχος σε ένα τραπέζι της γνωστής καφετέριας κι έπαιζε ανενόχλητος, προφανώς παιχνίδια στο κινητό του. Ήταν τόσο αφοσιωμένος, που δεν πρόσεξε ότι στεκόμουν κάμποσο μπροστά του και τον παρατηρούσα. Σημεία των καιρών. Με τους κληρικούς να μην εξαιρούνται.
Αλλά το περιστατικό που μας ξεπερνά και αναδεικνύει όχι τα σημεία, αλλά τη χαλεπότητα των καιρών, και το οποίο δεν καταγράφεται με τον φακό, είναι τούτο:
Πατέρας επέπληξε τον γιο του μπροστά μας, γιατί του ευχήθηκε… χρόνια πολλά, μόλις τον συνάντησε μετά την παρέλαση.
«Δεν σε θέλω μαμόθρεφτο, ρε. Έτσι σε δίδαξα εγώ που σε μεγάλωσα; Δεν σε θέλω απολιτίκ και τα παρόμοια, σε θέλω άνδρα… Άκου “χρόνια πολλά” για το ΟΧΙ!»
Κι άλλα παρόμοια εκστόμισε περί πολιτικής ουδετερότητας και της στάσης ζωής των νέων σήμερα. Δεν τόλμησε, βέβαια, ο νεαρός να απαντήσει στο νταηλίκι του. Μόνο χαμογέλασε ειρωνικά, σαν να του έλεγε:
«Μπούρδες».
