Παντοτινή χάρη θα χρωστούμε στους ιδιοκτήτες σπιτιών, που κρατούν ακόμη τους κήπους τους ή τις μικρές αυλές τους, γεμάτες από λουλούδια της εποχής. Ένας μεσημεριανός περίπατος γίνεται ιδιαίτερα απολαυστικός τούτη την εποχή χάρη στην πλούσια ανθοφορία των λουλουδιών, όπως αυτά προβάλλουν από την περίφραξη αρκετών κήπων της πόλης.
Ένας από αυτούς είναι ο κήπος της παλιάς Γιαννιώτισσας Ιουλίας Σακελλαρίου στην αρχή της λεωφόρου Δωδώνης, που δεν έπαψε ποτέ να υπάρχει και να γεμίζει τον ταλαιπωρημένο αέρα με ευωδιές. Για την ίδια πάντοτε είχαμε την αίσθηση ότι συναγωνιζόταν την φίλη μας, την αλησμόνητη Πόπη Παρλαπά, που αυτή την εποχή φρόντιζε η ίδια για μια ευρεία παλέτα χρωματισμών από τουλίπες στην αυλή του ιστορικού αρχοντικού της οδού Κώστα Φρόντζου.
Ξυπνά μνήμες η θέαση αυτού του μικρού κήπου της Ιουλίας Σακελλαρίου, μας προκαλεί η εικόνα να τον φωτογραφίσουμε με τις πολύχρωμες τουλίπες και τους μωβ πανσέδες να δίνουν μια διαφορετική όψη στην πόλη. Υπάρχει ένας όμορφος κόσμος εκεί πάνω στα αριστερά, καθώς ανεβαίνουμε τον πολυσύχναστο δρόμο.
Ανοίγουμε την ξεκλείδωτη πόρτα, περνάμε ανάμεσα από τις γλάστρες και τα παρτέρια και καταλήγουμε στο παγκάκι, που στέκει εκεί στην άκρη, κάτω όμως από μια πλούσια βλάστηση.
Κι αισθανόμαστε σαν να υπάρχει ένας αόρατος κόσμος εκεί πάνω, ξεχασμένος στους καιρούς κι εμείς είναι σαν να ζούμε μέσα σ’ αυτόν, έστω και για λίγο.
