«Αν βρεθείς στη Θεσσαλονίκη, μην παραλείψεις να επισκεφθείς τον Κήπο των Γλυπτών με τη Γυάλινη Βιβλιοθήκη», ήταν η παρότρυνση αναγνώστριας, σε ανύποπτο εντελώς, χρόνο και μέρες πριν αναχωρήσω για την συμπρωτεύουσα. Είναι μια πολύ καλή πρωτοβουλία του δήμου Θεσσαλονίκης με την Ομάδα Φίλων Τέχνης. Το έβαλα καλά στον νου μου.
Είναι αλήθεια ότι από τα κατά καιρούς μηνύματα εκείνης, άρχισα να εκτιμώ ακόμη περισσότερο τον δήμαρχο Θεσσαλονίκης Στέλιο Αγγελούδη, για τα τσουχτερά πρόστιμα που «ρίχνει» στους παρανομούντες δημότες με οποιοδήποτε τρόπο στην πόλη του. Χώρια από τα όσα επαινετικά λόγια έχω ακούσει από τον τέως δήμαρχο Ιωαννίνων, τον δικηγόρο Δημήτρη Παπαγεωργίου, με τον οποίο υπήρξαν συμφοιτητές και φίλοι.
Μια συγκυρία ήταν αυτή το βράδυ της περασμένης Παρασκευής, ενώ ήταν δίπλα μου ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, το ότι δεν κατάφερα να τον γνωρίσω από κοντά και να του σφίξω το χέρι για όσα πράττει για την πόλη του. Και τούτο γιατί αναχώρησε εσπευσμένα.
Από την πρώτη στιγμή λοιπόν, που πάτησα το πόδι μου, κυριολεκτικά στην όμορφη κόρη του Θερμαϊκού την περασμένη Τετάρτη, δεν έπαψα να αναζητώ τον περίφημο Κήπο των Γλυπτών. Είτε βρισκόμουν στη Ροτόντα, είτε περπατούσα μπροστά από τον Ιερό Ναό Παναγίας της Αριστεράς. Να μην αναφερθώ τώρα σε άλλες ιστορικές διαδρομές, που με έφερνε ο δρόμος. Ούτε ένας, μα ούτε ένας από τους Θεσσαλονικείς που συνάντησα μπροστά μου, δεν γνώριζε τον Κήπο των Γλυπτών, πολύ περισσότερο δεν γνώριζαν τι εστί Γυάλινη Βιβλιοθήκη. Άρρητα ρήματα μόνο άκουσα από δυο-τρεις. Περί αγάλματος Μεγάλου Αλεξάνδρου, περί προτομής Ελευθερίου Βενιζέλου στην τάδε οδό και άλλα τινά.
Θα μπορούσα βέβαια να ανατρέξω στο διαδίκτυο και να το βρω ευθύς αμέσως. Αλλά όπως λέει ο ηπειρώτης δάσκαλος και συγγραφέας Αχιλλέας Λεοντάρης, φαίνεται πως είμαι σαν εκείνον… ναυαγός της νέας τεχνολογίας κι όχι συνεπιβάτης.
Τις δυο ξένες ερευνήτριες την Ειρήνη από την Ισπανία και την Αϊσέ από τη Σμύρνη τις βρήκα στρωματσάδα καταγής, λίγο πριν φτάσω στη Νέα Παραλία με τις ξαπλώστρες και τις ομπρέλες, να έχουν ανοίξει τα βιβλία τους και να διαβάζουν… άκουσον – άκουσον… τον «Κρητικό» του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού: «Δεν τόλπιζα ναν’ η ζωή μέγα καλό και πρώτο». Άπταιστα τα ελληνικά τους.
Πετάχτηκαν όρθιες, τόσο πρόθυμες να με κατατοπίσουν για τα πάντα, που έμεινα άναυδη. Συνομίλησαν μαζί μου επί πολλή ώρα, στήθηκαν στον φωτογραφικό φακό να απαθανατίσω τη στιγμή κι από εκείνες πληροφορήθηκα επιτέλους, πού βρίσκεται ο προορισμός μου. Μου εξήγησαν πως λίγο πιο κάτω στη Νέα Παραλία βρίσκεται ο Κήπος των Γλυπτών, που περιλαμβάνει μοντέρνα έργα νέων εικαστικών, είναι όαση ο περιβάλλων χώρος, κάτω από τα δέντρα δίπλα στη θάλασσα με θέα τον ορίζοντα. Κι εκεί στις ξαπλώστρες τα καλοκαιρινά πρωινά, αλλά και ένα δειλινό κάθε βδομάδα μπορούν οι πολίτες να επιλέξουν ένα βιβλίο από τη Γυάλινη Βιβλιοθήκη και να απολαύσουν την ανάγνωση με φόντο τον Θερμαϊκό Κόλπο. Δεν ήταν μέχρι τώρα σε πολύ καλή κατάσταση ο χώρος, μα έγινε θαυμάσιος.
Αυτό ήταν όλο. Την ώρα που λίγο πριν φτάσω εκεί κατάκοπη μέσα στο λιοπύρι της πρώτης μέρας του Αυγούστου, δεν είχα άλλο, παρά να φωτογραφίσω τις δυο ξένες νεαρές αφηγήτριες. Ήταν προτιμότερο αυτό από τα πολυφωτογραφούμενα, ακίνητα, αμίλητα, σπουδαία βέβαια, εικαστικά έργα και την κλειστή γυάλινη βιβλιοθήκη την ώρα εκείνη του μεσημεριού.
Ρώτησαν στο τέλος με μια φωνή και οι δυο αποχαιρετώντας: Θα είναι online η φωτογραφία μας; Κι όταν πήραν απάντηση καταφατική, μου έδωσαν σε ένα χαρτάκι γραμμένα τα μικρά τους ονόματα.
