«Έχεις δει το ντοκιμαντέρ «4,1 miles, που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ»; Με ρώτησε η Γεωργία Σκοπούλη, μην περιμένοντας απάντηση με το πληθωρικό του χαρακτήρα της και συνέχισε: «Πήγαινε να δεις την ταινία I was a stanger στην αίθουσα 4 στο OdeonΠαραλίμνιο. Είναι καταιγιστική. Την έχει στις 8.15 ως πρώτη προβολή. Έχει και δεύτερη προβολή, σε συμβουλεύω να πας νωρίς. Θα συγκλονιστείς».
Τους εμπιστεύομαι τη Γεωργία και τον Γιάνη Δημολιάτη, τον άνδρα της τον γιατρό. Έχουν δει χιλιάδες ταινίες και θεατρικές παραστάσεις, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στο εξωτερικό. Συνοδοιπόροι μας πολλές φορές πάλαι ποτέ σε εκείνη τη μικρούλα αίθουσα του καλλιτεχνικού σωματείου «Εξαύδα», τη γεμάτη ποιότητα. Δεύτερη σειρά πίσω ακριβώς από μας.
Πήγαμε την Κυριακή στην πρώτη όντως, προβολή, όπως μας συμβούλεψε. Λίγοι οι θεατές -τόσοι, όσοι.
Τρία ονόματα ηθοποιών του Ομάρ Σι, των δικών μας Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη και της ελληνίδας μούσας του Γιώργου Λάνθιμου Αγγελικής Παπούλια (Αστακός, Κυνόδοντας και Άλπεις), ήταν η δεύτερη πρόκληση. Δεν είχα βέβαια δει το ντοκιμαντέρ, είχα μόνο διαβάσει γι΄αυτό, γνωρίζοντας ότι πρωταγωνιστής ήταν ο αείμνηστος Έλληνας λέσβιος λιμενικός Κυριάκος Παπαδόπουλος, ο ήρωας που έσωσε χιλιάδες ανθρώπους στην προσφυγική κρίση από το 2015 και μετά. Τιμήθηκε για το έργο του από την Προεδρία της Δημοκρατίας και το 2018 έφυγε από τη ζωή, αφού τον πρόδωσε η καρδιά του. Είχε προλάβει όμως να είναι και ο πρωταγωνιστής του ντοκιμαντέρ, για το οποίο βραβεύτηκε επίσης.
Τυπικά θα λέγαμε πως τον ρόλο του, ως κυβερνήτη του περιπολικού, τον ερμήνευε άξια ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης. Καλός ηθοποιός. Δυναμική η παρουσία του. Τι να πούμε για τον Ομάρ Σι, επίσης για την παλαιστίνια ακτιβίστρια και υπέρμαχο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Γιασμίν Αλ Μαρσί και την υπέροχη Αγγελική Παπούλια;
Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο ακτιβιστής, καταξιωμένος παραγωγός Μπραντ Άντερσεν. Ένα σπονδυλωτό δράμα, σύμβολο ανθρωπιάς και σύμβολο των αγώνων του ελληνικού Λιμενικού Σώματος.
Όλη την ώρα που έπαιζε η ταινία, η σκέψη έφευγε και πήγαινε στη Συρία, που είχαμε επισκεφθεί, στην ιστορική Παλμύρα και στο Χαλέπι με τους τρεις χιλιάδες έλληνες, που το κατοικούσαν. Οι εικόνες με τους βομβαρδισμούς μας σοκάρουν και μας γεμίζουν σκέψεις και προβληματισμούς. Τι κάνει αυτούς τους ανθρώπους να αφήσουν τη χώρα τους και να κινδυνέψουν μέσα στα μανιασμένα κύματα εκείνοι και κυρίως τα παιδιά τους; Η σκέψη πάει επίσης στους λιμενικούς μας και στον ήρωα του Αιγαίου, τον υποπλοίαρχο του λιμενικού σώματος, τον πατέρα δυο παιδιών, που δεν πρόλαβε να τα δει να μεγαλώνουν. Όταν τον συγχάρηκε ο αυστριακός καγκελάριος Βέρνερ Φάιμαν, που βρέθηκε στη Μυτιλήνη για τις πέντε ζωές που έσωσε, κάνοντας λάθος στον αριθμό, έμεινε άναυδος όταν τον διόρθωσαν πως ήταν πέντε χιλιάδες ζωές!
Μόνο τούτο σκεφτόμαστε εν κατακλείδι: Πως η τέχνη βοηθά να ανοίξει μέσα μας ο συναισθηματικός κόσμος και να μας κάνει άλλους ανθρώπους, ερχόμενοι πιο κοντά στον πάσχοντα συνάνθρωπό μας.
