Με τη συμμετοχή πλήθους πιστών γιορτάστηκε και φέτος η Ζωοδόχος Πηγή στο ομώνυμο μοναστήρι της καταπράσινης νησίδας που βρίσκεται στην είσοδο του κόλπου της Ηγουμενίτσας. Από μακριά φαντάζει σαν μια κουκίδα στην απεραντοσύνη της θάλασσας και σαν να ξεφυτρώνει από το πουθενά αυτό το πανάρχαιο μοναστήρι. Η χρονολογία του παραμένει απροσδιόριστη, καθώς, σύμφωνα με πηγές, δεν υπάρχουν μαρτυρίες σχετικές. Ίσως να είναι εκεί από τους χρόνους της πρώιμης Τουρκοκρατίας. Το 1997 ανακηρύχθηκε ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Σήμερα το φροντίζουν οι μοναχοί της Μονής Γηρομερίου.
Μια φορά τον χρόνο την Παρασκευή της Διακαινησίμου εβδομάδας ακούγεται παντού στο μικρό νησί το Χριστός Ανέστη και το φως πλημμυρίζει τους προσκυνητές. Κάποιοι από τους διοικούντες την πόλη είναι εκεί, πάρα πολλοί ιερείς και μοναχοί επίσης παραβρίσκονται, αλλά οι απλοί άνθρωποι είναι εκείνοι που τιμούν, κυρίως, με την παρουσία τους τη μεγάλη γιορτή στο μικρό νησί.
Πάντα παρούσα η Ελευθερία Κώτσια, η γυναίκα, η μάνα, που κρατά γερά τα σκήπτρα του σωματείου της Φλόγας στη Θεσπρωτία.
Φέτος ήταν περισσότερο κατανυκτικά από κάθε άλλη φορά, και τίποτα δεν σκίαζε την γιορτή, αφού έλειπαν και οι μικροπωλητές. Επίσης δεν υπήρχε η μυρωδιά και η τσίκνα από τα σουβλάκια που ψήνονται, καθώς και αυτά απαγορεύτηκαν. Για τούτη τη χρονιά μόνο το λιβάνι και η ευωδιά του γνήσιου κεριού επικρατούσε στην καθαρή ατμόσφαιρα.
Αυτά είναι τα στοιχεία που μας δίνει ο συμπολίτης μας Σωτήρης Μαντζαρόπουλος, ο οποίος μαζί με άλλους Γιαννιώτες το επισκέπτεται κάθε χρόνο. Μας περιγράφει ο ίδιος την ημέρα της γιορτής, όπου τριακόσιοι και πλέον πιστοί περιμένουν τη σειρά τους για να επιβιβαστούν στο καραβάκι που τους μεταφέρει στο Αγιονήσι, με ναύλα τα πέντε ευρώ. Δικές του και οι φωτογραφίες.
Θα μπορούσε βέβαια η πολιτεία ή η εκκλησία να φροντίσει για τη μεταφορά των προσκυνητών.
