Πέραν του τάφου: «Άρα τις εστί, βασιλεύς ή στρατιώτης ή πλούσιος ή πένης…».
Το Γιώργο τον είδα τελευταία φορά μέσα στο βασίλειό του, στην κουζίνα του πανέμορφου σπιτιού του στο Ασβεστοχώρι (Λιοκ στα καθ΄ημάς), ως καλεσμένη συγγενής του. Ήταν εκεί που επέλεξαν να φτιάξουν το σπιτικό τους, εκείνος και η Ξανθούλα του, όπως αποκαλούν τη Χρυσάνθη τη γυναίκα του οι συγχωριανοί της, εγκαταλείποντας την οχλοβοή της πόλης.
Εκεί καλλιέργησαν τους κήπους τους με όλων των ειδών τα λαχανικά, τα δέντρα τους, τα έφτιαξαν γίγαντες και καθημερινά ασχολούνταν με αυτά. Κάπου-κάπου γύριζαν στην παλιά τους τέχνη τη μαγειρική, μαγείρευαν σε κάποιο γάμο ή επέστρεφαν στα παλιά τους λημέρια στην Πάργα, όπου για χρόνια είχαν την ταβέρνα τους. Ώσπου ήρθε μια πυρκαγιά και τους έκανε έξωση από το παλατάκι τους. Τότε οι χωριανοί στάθηκαν δίπλα τους και πάλι απ΄ την αρχή εκείνοι, χωρίς να πτοούνται, ξανάχτισαν τον δικό τους πύργο, πιο όμορφο από πριν. Φύτεψαν και κουμκουατιά, που την έφεραν από την Κέρκυρα. Και πατάτες και ρεβίθια κι όλα τα καλά και υγιεινά του κόσμου, είχε το περιβόλι τους.
«Οι μάγειρες, δεν παρατούν το στέκι τους, αν δεν εξυπηρετήσουν όλους τους πελάτες, από τον πρώτο ως τον τελευταίο», μου απάντησε εκείνη την τελευταία μέρα της συνάντησής μας με το ακαταμάχητο χιούμορ του. Και ξέσπασε σε ένα πνιχτό γέλιο, όχι σαν εκείνα που βίωνα, όταν μιλούσε με υπερηφάνεια για την αγαπημένη του ποδοσφαιρική ομάδα του χωριού του, τον Π.Α.Ο. Ασβεστοχωρίου . «Μην τον μπερδεύεις», μου έλεγε κομπάζοντας, «με τον Α.Ο. Ασβστοχωρίου Θεσσαλονίκης», εμείς είμαστε ανώτεροι.
Τότε κατάλαβα πως ο άλλοτε ομιλητικότατος και χιουμορίστας Γιώργο-Ζώης, είχε αρχίσει να παίρνει την κατιούσα, πως είχε αρχίσει να ετοιμάζεται για το μεγάλο ταξίδι.
Ο γιος του ο Πάνος τον αποχαιρέτησε με λόγια καρδιάς, τα οποία μπορείς να πεις έτσι κι αλλιώς για έναν καλό, αγνό πατέρα, καταλήγοντας να τονίσει ότι χαίρεται το ασυμβίβαστο του χαρακτήρα του.
Δυο πράματα είναι εκείνα που σημάδεψαν το φευγιό του το καυτό απόγιομα της Τετάρτης. Το παρατεταμένο βραχνό γρύλισμα ενός αλόγου, το χλιμίντρισμα όλων των αλόγων στην είσοδο του χωριού, συμβολίζοντας την αγνότητα, την ελευθερία και το αδάμαστο πνεύμα.
Το δεύτερο είναι η διαπιστωμένη αθωότητα και η αφοσίωση των χωριανών στα θεία, οι οποίοι ήταν όλοι παρόντες. Ούτε ένας δεν κάθισε στο σπίτι του αυτή την ώρα.
Δίπλα μου στο στασίδι την στιγμή μετά τον Απόστολο, την ώρα που ήταν έτοιμος ο ιερέας να εκφωνήσει το κατά Ιωάννη ευαγγέλιο για την ανάσταση νεκρών, ακούστηκαν δυο λέξεις-προτροπές από μια νέα γυναίκα σε μια άλλη: «Κάθονται. Πήγαινε…». Μόνο ρήματα, δεν υπήρχε ούτε υποκείμενο, ούτε αντικείμενο, ούτε σύνδεσμος, ούτε πρόθεση σ’αυτή την πρόταση. Και τότε η γυναίκα κατευθύνθηκε προς παρισταμένους, οι οποίοι ήταν καθιστοί την ιερή αυτή στιγμή του Ευαγγελίου. Κι εκείνοι αφηρημένοι, όπως μπορεί να είναι κάποιος τη δύσκολη εκείνη ώρα, πετάχτηκαν ορθοί.
«Είπεν ο Κύριος προς τους εληλυθότας, καθώς ο πατήρ εγείρει τους νεκρούς…»
