Η υγεία και η παιδεία, κύριοι τομείς του κοινωνικού κράτους, βρίσκονται στις Συμπληγάδες του «εκσυγχρονισμού», με μοντέλα που ενδεχομένως λειτουργούν σε άλλες χώρες, που έχουν διαφορετική διοικητική δομή αλλά και γεωμορφολογικά και οικονομικά δεδομένα, και της απαξίωσης. Αποτέλεσμα είναι εκπαιδευτικοί που κοιμούνται στα αυτοκίνητα και νοσοκομεία που δεν βρίσκουν γιατρούς, με τον αριθμό, αλλά και τις ειδικότητες των…«απρόθυμων» να αυξάνονται.
«Αποκούμπι» για μια ακόμη φορά καλείται να γίνει η αυτοδιοίκηση, «υιοθετώντας» γιατρούς και εκπαιδευτικούς, προκειμένου οι δομές να λειτουργήσουν και οι δεύτεροι να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στο κόστος στέγασης και όχι μόνο.
Πρόκειται για ένα φαινόμενο που υπάρχει εδώ και χρόνια, προφανώς, σε νησιά και απομακρυσμένες περιοχές (όχι αναίτια, μετά από χρόνια εγκατάλειψης και απογύμνωσης της περιφέρειας από υπηρεσίες και προοπτικές), αλλά που έχει ενταθεί το τελευταίο διάστημα λόγω της ακρίβειας και της ταυτόχρονης υποστελέχωσης των δομών, με την κυβέρνηση να χρησιμοποιεί αυτή την απροθυμία ως άλλοθι.
Το αίτημα προς την Περιφέρεια Ηπείρου να συνδράμει οικονομικά σε επικουρικούς ιατρούς, ώστε να καλυφθούν οι άγονες θέσεις στο νοσοκομείο Φιλιατών και ευρύτερα, κατέθεσε η παράταξη «Κοινό των Ηπειρωτών» και η περιφερειακή σύμβουλος Παναγιώτα Αγγέλη, σημειώνοντας πως η τοπική αυτοδιοίκηση μπορεί να συνδράμει οικονομικά, κάτι που έχει γίνει σε άλλες Περιφέρειες, όπως οι Περιφέρειες Δυτικής Μακεδονίας και Στερεάς Ελλάδας.
Απαντώντας, ο περιφερειάρχης Ηπείρου σημείωσε πως δυνατότητες για παροχή στέγης και σίτισης, μέσω προγραμμάτων, έχουν μόνο οι δήμοι, ενώ στον προϋπολογισμό της Περιφέρειας δεν υπάρχει σχετικός κωδικός. Πρόσθεσε δε πως στους Φιλιάτες το πρόβλημα δεν είναι το κόστος στέγασης, όπως συμβαίνει σε κάποια νησιά, χωρίς να εξηγήσει τους λόγους που οι θέσεις μένουν κενές. Σε κάθε περίπτωση, ωστόσο, σημείωσε πως η Περιφέρεια Ηπείρου δεν μπορεί να αντικαταστήσει την πολιτεία και κυρίως δεν μπορεί να μετατραπεί σε επιδοματικό φορέα. «Αν δε, ισχύσει το μέτρο για τους γιατρούς, αύριο, με το δίκιο τους, θα θέλουν οι νοσηλευτές, μεθαύριο οι εκπαιδευτικοί και… σύρε λεβέντη μ’ τον χορό. Δεν μπαίνουμε σε αυτή τη λογική, δεν έχουμε τέτοιες δυνατότητες», σημείωσε ο κ. Καχριμάνης.
Όσο και αν έχει βάση η τοποθέτηση του κ. Καχριμάνη, με δεδομένη την οικονομική «ασφυξία» Περιφερειών και Δήμων, την πλήρη εξάρτησή τους από το κεντρικό κράτος και την ανυπαρξία κάθε «αυτοτέλειας», οι εργαζόμενοι στρέφονται στην αυτοδιοίκηση για να βρουν στήριγμα.
Είναι χαρακτηριστική και η πρόταση που κατέθεσε, στο πλαίσιο συνέντευξης τύπου ενόψει των κινητοποιήσεων στη ΔΕΘ, ο προεδρεύων της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ Δημήτρης Μπράτης, ζητώντας ένα είδος «κοινωνικών κατοικιών» με πρωτοβουλία και των τοπικών αρχών.
«Το οικονομικό δεν αφορά μόνο τον δημόσιο τομέα, αφορά όλες τις οικογένειες. Ειδικά για όσους έχουν παιδιά, που πάνε να σπουδάσουν, η κατάσταση είναι τραγική», σημείωσε ο κ. Μπράτης, μεταφέροντας την αγωνία εργαζόμενης στην Άρτα, που της ζήτησαν 730 ευρώ ενοίκιο για στούντιο 16 τμ. στην Αθήνα. «Είναι εξευτελιστικό να συμβαίνει και να μην παίρνει κανείς μέτρα. Θα μπορούσαν να χτιστούν σπίτια από τους τοπικούς άρχοντες, σε συνεργασία με την πολιτεία, όπως έχουν για τους αξιωματικούς του στρατού, ιδιαίτερα στις δύσκολες περιοχές, όπου δεν έχουν που να μείνουν εκπαιδευτικοί, γιατροί, υπάλληλοι», σημείωσε, ζητώντας πάνω απ’ όλα ανατροπή των πολιτικών που οδηγούν σε αυτές τις καταστάσεις.
«Πόρτα» της Περιφέρειας στο αίτημα για στέγη σε γιατρούς
Την ώρα που τα έσοδα από φόρους στα κρατικά ταμεία αυξάνονται και οι αριθμοί ευημερούν, λύσεις για την επιβίωση τους αναζητούν πλέον στη χώρα εργαζόμενοι του «σκληρού» δημόσιου τομέα, με την ακρίβεια, την αύξηση του στεγαστικού κόστους, αλλά και την εντατικοποίηση της εργασίας λόγω ελλείψεων, να συγκλίνουν στην ταχύτερη συρρίκνωση των υπηρεσιών προς τους πολίτες.
