Ο μεγάλος κανονιέρης έφυγε από τη ζωή στις 9 Μαΐου 2025, αφήνοντας πόνο και ένα μεγάλο κενό στους δικούς του ανθρώπους και σε όσους τον γνώρισαν εντός και εκτός γηπέδων. Εμβληματικός ποδοσφαιριστής με εξέχουσα θέση στην Ιστορία της Αναγέννησης. Κατατάσσεται στα είδωλα των γηπέδων μιας άλλης εποχής, όπου γέμιζαν οι εξέδρες και οι παίκτες μάτωναν για τις φανέλες που φορούσαν. Έφυγε πέρσι, σαν τώρα, για το ταξίδι της αιωνιότητας, αλλά άφησε πίσω του μια μεγάλη καριέρα που θα θυμούνται για πάντα οι φίλοι της Αναγέννησης αλλά και γενικότερα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η μνήμη του θα είναι αιώνια. Έχει κάνει πιο όμορφα τα κυριακάτικα απογεύματα χιλιάδων Αρτινών με τα γκολ, τις νίκες και τις καταπληκτικές εμφανίσεις. Αναμνήσεις που δεν θα σβήσουν ποτέ.
Ο Τάκης Κουτσογεώργος, από το 1966 μέχρι το 1977 που αγωνίστηκε με την ασπρόμαυρη φανέλα της Αναγέννησης Άρτας, σημείωσε 124 γκολ, τα περισσότερα με κεφαλιές. Ξεκίνησε μικρός το ποδόσφαιρο, ως δεξιός αμυντικός στην ομάδα του Σκουφά Κομποτίου. Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός για να δείξει το ταλέντο του, παίρνοντας μεταγραφή στην Αναγέννηση Άρτας, το καλοκαίρι του 1966, δίπλα σε άλλα μεγάλα ονόματα της εποχής. Ο τότε προπονητής Κώστας Σωτηριάδης, ο «Κωστάρας» όπως τον έλεγαν, παλιός ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου, γρήγορα αντιλήφθηκε ότι η θέση του δεν είναι στην άμυνα και τον καθιέρωσε ως φουνταριστό κυνηγό. Εκεί που έγραψε τη μεγάλη καριέρα του στην Αναγέννηση και στο ποδόσφαιρο της Ηπείρου. Σχεδόν κάθε σεζόν ήταν στους κορυφαίους σκόρερ της Β’ Εθνικής Κατηγορίας. Τον φώναζαν «μαύρο» επειδή ήταν μελαχρινός. Το τελευταίο παιχνίδι με τη φανέλα της Αναγέννησης, ήταν με τον Καμπανιακό Χαλάστρας, στις 19 Ιουνίου 1977, για το πρωτάθλημα Β’ Εθνικής.
Η φήμη του Τάκη Κουτσογεώργου είχε ξεπεράσει τα όρια της Άρτας αλλά και του πρωταθλήματος Β’ Εθνικής στο οποίο αγωνίστηκε με σημαντικές διακρίσεις για πολλά χρόνια. Υπήρξαν μεταγραφικές προτάσεις από την ΑΕΚ, τον ΠΑΣ Γιάννινα όταν ανέβηκε στην Α’ Εθνική, τον Παναιτωλικό, την Παναχαϊκή, αλλά δεν ευδοκίμησαν. «Έλα στην ΑΕΚ και θα είμαστε συνέχεια πρωταθλητές» του έλεγε ο Μίμης Παπαϊωάννου που εκτιμούσε την ποδοσφαιρική αξία του. Πήγε μόνο για έναν χρόνο στον Παναιτωλικό, αλλά σε μια εποχή που είχε τραυματιστεί και δεν μπόρεσε να περάσει στα σαλόνια της Α’ Εθνικής, όπως θα άξιζε με την ποδοσφαιρική αξία του. Όταν τον ζητούσαν οι μεγαλύτερες ομάδες, δίσταζε και η Αναγέννηση να τον παραχωρήσει, υπολογίζοντας και τις αντιδράσεις του κόσμου, ειδικά σε κάποιες περιόδους που διεκδικούσε άνοδο στην Α’ Εθνική. Αλλά και ο ίδιος δεν επεδίωκε να πιέσει καταστάσεις με σκοπό να πάρει μεταγραφή, ταυτισμένος απόλυτα με τον κόσμο και τη φανέλα της Αναγέννησης, ως πιστός στρατιώτης. Ήταν οι ρομαντικές εποχές του ποδοσφαίρου, με παίκτες-σύμβολα των ομάδων, όπως ήταν και ο κανονιέρης Τάκης Κουτσογεώργος.
