Την Τετάρτη το απόγευμα προσπαθούσα να φωτογραφίσω τον Μεντρεσέ, που βρίσκεται στον χώρο του Πνευματικού Κέντρου, χωρίς να αντιληφθώ την ανθρώπινη παρουσία. Άφησα από τη βιασύνη την τσάντα ανοιχτή με τα υπάρχοντα πιο κάτω στο πεζούλι.
Μέσα από την πρώτη καμάρα αριστερά ανασηκώθηκε ένας μελαψός άνδρας από το πρόχειρο κρεβάτι του, που είχε στήσει εκεί για το βραδινό του ύπνο και έκανε με το χέρι του νοήματα. Στην αρχή είχα την εντύπωση ότι μου απαγόρευε να τον φωτογραφίσω, αλλά στη συνέχεια κατάλαβα ότι με ευγένεια μού έλεγε να προσέχω την τσάντα μου να μην μου την κλέψουν, ενώ θα μπορούσε ο ίδιος να το είχε ήδη κάνει, χωρίς να το πάρω είδηση. Στη φωτογραφία δεν φαίνεται καθόλου. Κουκουλώθηκε ξανά στη δυστυχία του.
Σύγκρινα τον ξένο αυτό άνθρωπο -που δεν έχει πού να κοιμηθεί- με το όργανο της τάξης τη Μεγάλη Τρίτη όταν φωτογράφιζα δυο ανθισμένα δέντρα στην οδό Νικολίδη. Είχε αφήσει τη μεγάλου κυβισμού μηχανή της αστυνομίας στην μέση το πεζοδρομίου, είχε πέσει και το κράνος του κάτω, ενώ εκείνος επιδιδόταν σε ακατάσχετο κουβεντολόι με κάποιον απέναντι. Νομίζοντας ότι φωτογραφίζω τη μηχανή και το πεταμένο κράνος, ήρθε ως μαινόμενος ταύρος να με παρατηρήσει. Και βέβαια αυτό θα ήταν ένα θέμα να το φωτογραφίσω. Αδιάψευστος μάρτυρας ο άνθρωπος του συνεργείου, που προσπαθούσε να κατευνάσει τα πνεύματα. Σκέφτομαι τώρα πως σκιάχτηκα από τον αστυνομικό σφόδρα και εντυπωσιάστηκα από τον άστεγο του οθωμανικού μνημείου.
