Διεκδικούν μια ζωή με αξιοπρέπεια

Με μία ανοιχτή επιστολή τους, με αποδέκτες τον υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου, τους δημάρχους και τα μέλη των δημοτικών συμβουλίων Ιωαννίνων και Ζηρού, καθώς και τους προέδρους των ελληνικών πολιτικών κομμάτων, οι πρόσφυγες που διαβιούν στις δύο μεγαλύτερες δομές της Ηπείρου, κάνουν γνωστά τα προβλήματα στην καθημερινότητά τους, ζητώντας βοήθεια για την επίλυσή τους. Προβλήματα, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι κοινά με τα προβλήματα των προσφύγων από άλλες χώρες, ωστόσο αίσθηση προκαλεί η αναφορά ότι υπάρχει φυλετικός διαχωρισμός και βιώνουν διακρίσεις στα Κέντρα Φιλοξενίας Προσφύγων.
Το πρώτο ζήτημα που θίγουν στην ανοιχτή επιστολή τους, είναι η ελλιπής ιατρική φροντίδα, καταγγέλλοντας ότι δεν υπάρχει ανταπόκριση από τους αρμόδιους στις δομές και τις ΜΚΟ. Κάνουν, επίσης, λόγο για ραντεβού στους γιατρούς με μεγάλη καθυστέρηση, απουσία μεταφραστών στα νοσοκομεία και απαξιωτική αντιμετώπιση. Η κατάσταση είναι ακόμη πιο δύσκολη για όσους έχουν λάβει δυο απορριπτικές αποφάσεις στις αιτήσεις ασύλου, κάτι που, όπως λένε, είναι σύνηθες, καθώς το ποσοστό των απορριπτικών αποφάσεων για τους Αφρικανούς είναι αναλογικά πολύ υψηλότερο από αυτό μεταξύ των μελών άλλων εθνικών ομάδων.
Οι συνέπειες, βέβαια, για όσους έχουν απορριπτικές αιτήσεις είναι ακόμη περισσότερες. «Τα αδέρφια μας με δυο απορριπτικές αποφάσεις δεν έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, σε στέγαση και σίτιση, ενώ τα παιδιά τους χάνουν το δικαίωμα πρόσβασης στην εκπαίδευση, αφού δεν μπορούν να πάρουν τη βεβαίωση για τα self-test που απαιτείται για να μπορούν να πάνε στο σχολείο. Οι δε ενήλικες με δύο απορριπτικές αποφάσεις δεν μπορούν να εμβολιαστούν ούτε να πάρουν βεβαίωση για rapid-test. Με λίγα λόγια στερούνται θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία είναι κρίσιμα για την ίδια την επιβίωσή τους», αναφέρουν.
Αίσθηση, ωστόσο, προκαλεί –όπως προαναφέρθηκε- η καταγγελία για φυλετικό διαχωρισμό και διακρίσεις σε βάρος των Αφρικανών στα Κέντρα Φιλοξενίας Προσφύγων από το προσωπικό και τους διοικητές τους. Διακρίσεις που έχουν να κάνουν, για παράδειγμα, με την πρόσβαση στα ιατρικά ραντεβού, τη διανομή ειδών ρουχισμού, την πρόσβαση στην εργασία κ.λπ.
Μείζον, επίσης, πρόβλημα όλων των προσφύγων είναι το επισιτιστικό. Φαγητό δίνεται μόνο στους αιτούντες άσυλο, όπως και ελάχιστα χρήματα (75-210 ευρώ/μήνα). Όσοι έχουν πάρει δύο απορριπτικές αποφάσεις ή τους έχει δοθεί άσυλο, αναγκάζονται να ζουν σε συνθήκες πείνας. Όμως και οι αιτούντες άσυλο, στην πραγματικότητα, δεν τρώνε το φαγητό που παρέχεται στα Κέντρα Φιλοξενίας Προσφύγων, γιατί συνήθως είναι ιδιαίτερα κακής ποιότητας, αλλά και επειδή η διατροφή τους είναι εντελώς διαφορετική. «Είναι κρίμα το Ελληνικό Κράτος να πληρώνει για αυτό το πολύ κακής ποιότητας φαγητό ,που σχεδόν κανείς δεν μπορεί να το φάει και εμείς να αναγκαζόμαστε να το τρώμε αφού δεν έχουμε άλλη επιλογή, λόγω έλλειψης χρημάτων. Θα ήταν προτιμότερο να μας δίνεται το επίδομα, όπως παλαιότερα, δηλαδή, αντί για 75 ευρώ, να δίνονται 150 ευρώ ή ακόμα και κουπόνια για αγορά τροφίμων από καταστήματα των Ιωαννίνων», σημειώνουν.
Σοβαρό πρόβλημα, επίσης, είναι οι μετακινήσεις προς την πόλη των Ιωαννίνων, καθώς από το μικρό ποσό που παίρνουν τον μήνα, μέρος του θα πρέπει να διαθέτουν για τα εισιτήρια για τις μετακινήσεις τους προς το κέντρο της πόλης.
«Ζητάμε τη βοήθεια όλων σας στην επίλυση των παραπάνω ζητημάτων, για να μπορέσουμε και εμείς να ζήσουμε με αξιοπρέπεια, να μην αντιμετωπιζόμαστε σαν κατώτεροι άνθρωποι, να απολαμβάνουμε τα θεμελιώδη δικαιώματα που δικαιούμαστε στην υγεία, την εκπαίδευση κα την εργασία, και να μπορέσουμε να ενταχθούμε στην κοινωνία της πόλης που τόσο πολύ επιθυμούμε και να προσφέρουμε σε αυτή. Όλοι μας είμαστε άνθρωποι, που δεν αποφασίσαμε αναίτια να έλθουμε στην Ευρώπη. Ο καθένας από μας κουβαλάει βαρύ φορτίο και αναγκάστηκε να αφήσει το σπίτι και την πατρίδα του λόγω πολέμων, βίας, πείνας και άλλων παραγόντων πού έθεταν σε σοβαρό κίνδυνο την ίδια τη ζωή μας. Θεμελιώδης στην αφρικανική κουλτούρα, όπως και στην ευρωπαϊκή, είναι η ενότητα, ο σεβασμός, η αλληλεγγύη και η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων. Με αυτές τις αξίες θέλουμε να ζούμε, να αντιμετωπιζόμαστε και να αντιμετωπίζουμε τους άλλους και δεν θα πάψουμε ποτέ να παλεύουμε για αυτές. Δε ζητάμε λύπηση, παρά μόνο την αντιμετώπισή μας χωρίς διαχωρισμούς και φυλετικές διακρίσεις. Ζητάμε να μας δοθεί η ευκαιρία για ένα καλύτερο αύριο», καταλήγουν, εκφράζοντας και την αλληλεγγύη, τη συμπόνια και την ταύτισή τους με τον ουκρανικό λαό και τους ουκρανούς πρόσφυγες που έφτασαν στην Ελλάδα και στην πόλη των Ιωαννίνων.