Τα θέματα ενδιαφέροντος τα βρίσκει σε κάθε βήμα της ζωής και της καριέρας του ο δημοσιογράφος. «Αν γυρίσει έξω», έλεγε ο Λευτέρης Τζάλλας στη Γιαννιώτικη ντοπιολαλιά, «σμποδιέσαι από αυτά». Που σημαίνει σκοντάφτεις πάνω τους. Ασχέτως αν δεν τους δίνουν οι περισσότεροι την δέουσα σημασία, για να τα αναδείξουν.
Την Τετάρτη το απόγευμα κατά τις πέντε καθόμουν στη στάση του αστικού λεωφορείου απέναντι από το Δικαστικό Μέγαρο με προορισμό τα καταστήματα Jumbo, για να εντοπίσω κάποια κακοτεχνία, που μου κατήγγειλε αναγνώστης.
Δίπλα μου έφτασε σε λίγο καθήμενη πάνω στο περίπλοκο, όπως μου φάνηκε, αναπηρικό αμαξίδιο, μια εκφραστική παραπληγική κοπέλα, που άκουγε μουσική όχι από τα ακουστικά, αλλά από ένα κινητό τηλέφωνο ακουμπισμένο στο αμάξι της, που έμοιαζε με τα παλιά τραντζιστοράκια. Ακουγόταν η φωνή του Giani Russo στο περίφημο τραγούδι Un’estate al mare (ένα καλοκαίρι στη θάλασσα). Σε λιγάκι την έχασα, φάνηκε αργότερα πως είχε πάει στη σκιά. Και πάλι φανερώθηκε μπροστά μου, απολαμβάνοντας κάτι φαγώσιμο. Όταν επιβιβάστηκε ο κόσμος, δεν την είδα να ανεβαίνει στο αστικό.
Οδηγός του λεωφορείου με τον αριθμό 16 και τα στοιχεία ΙΙΑ 1908, αν δεν με απατά η ματιά μου, είναι ένα κορίτσι τόσο λεπτεπίλεπτο, που αναρωτιόσουν πως μ’ αυτά τα χέρια και τις στενές πλάτες, καταφέρνει και οδηγεί αυτό το μεγαθήριο.
Κάποια στιγμή αρχίζει μανούβρες αριστερά δεξιά, τραντάζεται το όχημα, τόσο που προκαλεί τον ηλικιωμένο επιβάτη να ξεφωνίσει με καχυποψία, πως είναι γυναίκα η οδηγός και δεν τα καταφέρνει. Δεύτερες μανούβρες, κατεβαίνει με θόρυβο από το λεωφορείο κι ακούγεται να λέει: «Θέλεις να πλησιάσω πιο κοντά, μπορείς τώρα να επιβιβαστείς μόνη σου ή θέλεις βοήθεια»; Η απορία μου λύθηκε. Το κορίτσι του αναπηρικού αμαξιού θα ήταν συνεπιβάτης. Δεύτερη προσπάθεια και πάλι κατεβαίνει η οδηγός κι αυτή τη φορά κοντεύει να καβαλικέψει το πεζοδρόμιο.
Η ανάπηρη κοπέλα βρίσκεται στο λεωφορείο. Κουνάει το κεφάλι του επιδοκιμαστικά ο μελαψός μακρυμάλλης Γιαννιώτης, που είναι φτυστός ο αλησμόνητος καλός ηθοποιός στον περίφημο «Νονό», Τζον Καζάλ.
Σήμερα το πρωί στάθηκα επί ώρα στη στάση να σφίξω το χέρι της οδηγού του λεωφορείου – Όλγα μου είπε η εισπράκτορας του αστικού ΚΤΕΛ πως ονομάζεται η μία από τις δυο γυναίκες οδηγούς – αλλά φαίνεται πως η βάρδια της ήταν άλλη ώρα.
Κι έτσι αρκέστηκα να τις συγχαρώ και τις δυο γυναίκες δημοσίως, εκφράζοντας ξεχωριστά στην κάθε μια τον θαυμασμό μου. Για τη δύναμή τους και όλα όσα απορρέουν από αυτή.
