Το γυναικείο στήθος νοηματοδοτήθηκε πολλαπλά ανά τους αιώνες έως σήμερα, από τη θρησκεία, την κοινωνία, την τέχνη, την πολιτική, την ιατρική, την ψυχανάλυση. Αρχικά συμβόλισε την πηγή της ζωής και θεωρήθηκε σύμβολο γονιμότητας, αργότερα έκφραση θηλυκότητας, αντικείμενο λατρείας (ιερός μαστός), μέσον ικεσίας (το ξεγύμνωμα του στήθους), προσωποποίηση της χριστιανικής ευσπλαχνίας και αγνότητας (θηλάζουσα Παρθένος) αλλά και απειλή κατά της πνευματικότητας στην Αναγέννηση, στον 20ο αιώνα με τον Φρόιντ μετατοπιζόμαστε στο ψυχολογικό στήθος, για να θεωρηθεί το στήθος σήμερα περισσότερο πολιτικό διακύβευμα και ο ελεύθερος μητρικός θηλασμός να ταυτιστεί με τις δημοκρατικές αρχές αλλά και με τη διαφήμιση (μπορείς να πουλήσεις οτιδήποτε με ένα στήθος).
Στη δική μου, μικρότερης διάρκειας, ζωή, συνάντησα το στήθος ως σεξουαλικό όργανο και μάλιστα ιδιοκτησίας του αντρός. Θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί, στην απαρχή της εφηβείας μου, να συνοδεύω τους γονείς μου σε μια επίσκεψη αβροφροσύνης σε κάποια οικογενειακή γνωστή στο Μαιευτήριο «Έλενα» κι όταν μπήκαμε στον πολυπληθή θάλαμο νοσηλείας που βρισκόταν η γνωστή μας, είδα μαζεμένα τα περισσότερα βυζιά που είχα δει μέχρι τότε. Βυζιά ελεύθερα, συνταρακτικά πολλά, γυμνά και παραταγμένα το ένα μετά το άλλο, όπως οι ιδιοκτήτριές τους τα κρατούσαν και θήλαζαν τα παιδιά τους στα κρεβάτια τους, ενώ εγώ περνούσα από μπροστά τους για να φτάσω μαζί με τους γονείς μου στον στόχο μας. Είχα εκστασιαστεί, είχα σχεδόν τρομάξει, ήταν μια εμπειρία κατάφορτη από συγκίνηση. Σεξουαλική βέβαια. Που δεν ήξερα λόγω ηλικίας πώς να τη διαχειριστώ. Να αφεθώ σε αυτή τη γλυκιά έκσταση που μούδιαζε το μυαλό μου, έκανε τον σφυγμό και την ανάσα μου να επιταχύνονται και το παιδικό μου ακόμα πρόσωπο να κοκκινίζει ή να την καταστείλω από την ντροπή που ταυτόχρονα ένοιωθα για όλο αυτό που μου συνέβαινε;
Βλέπετε, τότε, δεν υπήρχε η ελεύθερη πρόσβαση στο γυμνό και στο σεξ που υπάρχει σήμερα. Και επειδή ακριβώς τότε το σεξ σπάνιζε, η επιθυμία του ήταν πολύ έντονη. Γιατί ήταν επί πολύ καταπιεσμένη. Ακόμα κι αν τύχαινε να βρεις διαθέσιμο σεξ, αυτό δεν αποτελούσε κανονικότητα. Η κανονικότητα επέβαλλε σχέση και μάλιστα βαθιά. Τουτέστιν έρωτα ή γάμο. Σε αυτές τις αχανείς εκτάσεις της έλλειψης, τα γυναικεία στήθη είχαν καταληφθεί από τον δυνατότερο άντρα και θεωρούνταν ότι ανήκαν σε αυτόν -ούτε στη γυναίκα, ούτε στο παιδί της. Ήταν δικά του τα βυζιά και αποτελούσαν ένα βασικότατο εργαλείο της δικής του σεξουαλικής ηδονής.
Τώρα πλέον ζούμε από πολύ μικρές ηλικίες σε εποχές πανεύκολης πρόσβασης στο γυμνό και στο σεξ. Και εύκολης κατανάλωσης του με κάθε τρόπο. Ζωντανά ή διαδικτυακά. Στις ερωτικές ταινίες, στουςγυναικείο στήθος δρόμους της πόλης ως σεξεργασία, στις παραλίες του καλοκαιριού ως μόδα, στα πορνοσάιτς του διαδίκτυου ή ως συνηθισμένη πρόκληση στην καθημερινή ζωή μας. Ζούμε μέσα σε πολυάριθμες εικόνες γυμνού και πυκνές προσκλήσεις σεξουαλικότητας. Η σεξουαλικότητα, είτε ως εικόνα είτε ως εμπειρία, είναι πλέον τόσο εύκολα προσβάσιμη που η κατανάλωσή της έχει εξαφανίσει την προϋπόθεση της εγκαθίδρυσης σχέσης που πρέπει να εγκαθιδρύσεις για να την απολαύσεις. Έτσι, χωρίς σχέση, σιγά-σιγά το σεξ έφτασε να βιώνεται μόνο ως εικόνα. Ή εμπειρία. Και επειδή το σεξ βιώνεται μόνο ως εικόνα ή εμπειρία και όχι ως ουσιαστική συνάντηση και σχέση, οι άνθρωποι αποκόβονται από την επιθυμία του. Και καθώς η σεξουαλική επιθυμία απομακρύνεται και παύει να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους, η σεξουαλικότητα χάνει την δύναμη που παλαιότερα είχε, μικραίνει, και τα βυζιά επιστρέφουν αδιαμαρτύρητα ως ιδιοκτησία στις νόμιμες κατόχους τους, τις γυναίκες. Χωρίς να ενδιαφέρουν πλέον κανέναν άλλον.
