Τέσσερα χρόνια χωρίς τον μεγάλο κανονιέρη Θαλή Τσιριμώκο

Στην Α’ Εθνική κατηγορία, φορώντας τη φανέλα του ΠΑΣ Γιάννινα, του Άρη και του ΟΦΗ, κατέγραψε 167 συμμετοχές και σημείωσε 61 γκολ.
Λίγο έλειψε, μάλιστα, τη σεζόν 1979-1980 με τον ΠΑΣ Γιάννινα να αναδειχθεί πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος. Κατέλαβε τη δεύτερη θέση με 16 γκολ, έχοντας εκτελέσει μόλις δύο πέναλτι, καθώς η εκτέλεση των υπολοίπων ανήκε στον Μήτσο Σεϊταρίδη.
Παράλληλα, ο Θαλής Τσιριμώκος έγραψε ιστορία ως ο πρώτος Έλληνες ποδοσφαιριστής που τιμήθηκε με το διεθνές βραβείο Fair Play. Σε έναν αγώνα μεταξύ Ολυμπιακού και ΟΦΗ, έσπευσε να ασπαστεί τον τερματοφύλακα Νίκο Σαργκάνη, αναγνωρίζοντας την εντυπωσιακή, εξ επαφής επέμβασή του στην κεφαλιά του Γιώργου Βλαστού, η οποία προήλθε από σέντρα του Γάννη Πετράκη (μετέπειτα προπονητή του ΠΑΣ).
Περίπου έναν μήνα πριν από τον θάνατό του, παραχώρησε την τελευταία του συνέντευξη στον «Ηπειρωτικό Αγώνα», η οποία αποδείχθηκε μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής.
Όταν τον ρωτήσαμε για την απόφασή του να μην ακολουθήσει την οικογενειακή παράδοση στην πολιτική –καθώς ο πατέρας του, Ιωάννης Τσιριμώκος, υπήρξε βουλευτής της «Ένωσης Κέντρου» του Γεωργίου Παπανδρέου κατά την προδικτατορική περίοδο– ο ίδιος μας είχε εξομολογηθεί: «Ο πατέρας μου ήθελε να αποτελέσω τη συνέχεια της δικής του πορείας στην πολιτική. Εμένα, όμως, με κέρδισαν η μπάλα και ο αθλητισμός. Ακόμη και προς το τέλος της καριέρας μου δέχθηκα προτάσεις από κόμματα για να πολιτευτώ, αλλά τις αρνήθηκα. Αν ζούσε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν κάθετα αντίθετος με την επιλογή μου να γίνω ποδοσφαιριστής, ίσως να με είχε πιέσει περισσότερο. Όμως, εκείνος έφυγε από τη ζωή αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση, όταν εγώ ήμουν ακόμη στην εφηβεία, κι έτσι αφοσιώθηκα στο ποδόσφαιρο.
Ως οικογένεια είχαμε βιώσει πολύ δύσκολα χρόνια. Ο πατέρας μου είχε συλληφθεί από τη Χούντα λόγω της πολιτικής του δράσης. Έζησα από μικρό παιδί τις σκληρές καταστάσεις εκείνης της εποχής στην Ελλάδα, είδα τον πατέρα μου κρατούμενο στα κρατητήρια του ΕΑΤ-ΕΣΑ και, όπως είναι φυσικό, δεν απέκτησα τις καλύτερες εντυπώσεις για την πολιτική. Ξέρεις, οι παιδικές μνήμες δεν σβήνουν ποτέ εύκολα».
Για την θητεία του στον ΠΑΣ την σεζόν 1979-80 μας είπε: «Στα Γιάννινα ένιωσα ένα βαρύ φορτίο πάνω μου. Ο κόσμος είχε απαιτήσεις. Η φανέλα ήταν πολύ βαριά, η ομάδα είχε μεγάλους παίκτες. Εγώ ως σέντερ φορ ήμουν η συνέχεια του Αλβαρέζ και στη συνέχεια του Εσπινόζα. Πέρασα δύσκολα στην αρχή, αλλά ήμουν εγωιστής και δεν το έβαλα κάτω. Δούλεψα και δικαιώθηκα. Έγινα ο βασικός σέντερ φορ και αναδείχθηκα δεύτερος σκόρερ στην Α’ Εθνική τη σεζόν 1979-80. Για να μη λέω ότι εγώ έβαλα 16 γκολ και κυνήγησα τον Μπάγεβιτς για να βγω πρώτος σκόρερ, θα πρέπει να επισημάνω και τη βοήθεια των συμπαικτών μου. Στην επίθεση από τα πλάγια είχα Σεϊταρίδη, Κοντογιωργάκη. Είχα από πίσω μου στο κέντρο Μοντέζ, Γκλασμάνη, Λιάκο, Σοφιά, που ήταν παιχταράδες. Μετά ήρθε και ο Γκμοχ όπου οι προπονήσεις ήταν περισσότερο απαιτητικές. Χάσαμε ένα ματς στη Δράμα και όταν γυρίσαμε κατάκοποι χαράματα στα Γιάννινα με το λεωφορείο μάς πήγε κατευθείαν για προπόνηση. Πιστεύω ότι έκανα καλές εμφανίσεις στον ΠΑΣ, δικαίωσα τους ανθρώπους που με εμπιστεύτηκαν. Στα μάτια του κόσμου μπορεί να φαίνεται ότι αναπλήρωσα τον Αλβαρέζ, αλλά αυτόν τον παίκτη δεν μπορούσε να τον αναπληρώσει κανείς».
Φίλε Θαλή, ζεις στην καρδιά και στην ψυχή μας.