Το αρχαίο θέατρο της Δωδώνης υποδέχθηκε την Τετάρτη το βράδυ τους Γιαννιώτες θεατρόφιλους, οι οποίοι γνωρίζουν πολύ καλά από θέατρο.
«Ιφιγένεια εν Αυλίδι», με έναν ιδιαίτερο τελετουργικό χαρακτήρα στον εμβληματικό χώρο, ο οποίος έχει σφραγιστεί με σωρεία θεατρικών παραστάσεων όλα αυτά τα χρόνια. Ο χώρος ντυμένος τα φθινοπωρινά του, σε μια πρωτόγνωρη εικόνα, εντελώς διαφορετική από εκείνη που μας έχει συνηθίσει τους καλοκαιρινούς μήνες. Κι όπως επί τούτου πήγαμε νωρίς-νωρίς, παρακολουθούσαμε την κατάσταση από κοντινή απόσταση. Ούτε αστυνομία ούτε απαγορεύσεις ούτε Δωδωναίοι θεατές από τα γύρω χωριά. Ούτε καν οι άνθρωποι του τοπικού σώματος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού ήταν παρόντες, για παν ενδεχόμενο, πόσο μάλλον το ΕΚΑΒ, όπως άλλοτε.
Η ουρά για τα εισιτήρια σύντομη και μικρή. Ούτε που φανταστήκαμε ότι θα ήταν τόσο απλά τα πράγματα σε μια σπουδαία παράσταση, όπως ήταν εκείνη. Μα, μη υπάρχοντος τρανταχτού ονόματος μεταξύ των συντελεστών, ο κόσμος έκανε πέρα, αναμέρισε, όπως λένε στο χωριό μου. Ούτε οι δημοτικοί άρχοντες ήταν εκεί, παρά μόνο ελάχιστοι από αυτούς. Ούτε ταμπέλες επισήμων στις πρώτες θέσεις υπήρχαν ούτε λοιποί και παρατρεχάμενοι εμφανίστηκαν, κανένας του είδους. Καθαρός χώρος θεάτρου μισογεμάτου. Τόσοι, όσοι.
Μεταφραστής του περίφημου έργου του Ευριπίδη ο δημοσιογράφος, συγγραφέας και ποιητής Παντελής Μπουκάλας, χωρίς άλλες συστάσεις. Ανέβηκε με λίγη δυσκολία τα σκαλιά, κάπως ψηλά, για να πάρει τη θέση του, συνοδευόμενος από το ζεύγος Κοκώνη.
Σκηνοθέτης ο μοναδικός Σάββας Στρούμπος, σε μια παράσταση-κραυγή. Στενός συνεργάτης του Θόδωρου Τερζόπουλου και συν-σκηνοθέτης στην «Ορέστεια», παρουσίασε την παράσταση με την ομάδα ερμηνευτών «Σημείο Μηδέν», καλλιτεχνικά συγγενική με το θέατρο Άττις. Όλοι τους γνωρίζουν πολύ καλά τη σκηνική γλώσσα της μεθόδου Τερζόπουλου. Κι εμείς, λάτρεις και θιασώτες της, την αναγνωρίσαμε αμέσως, άμα τη εμφανίσει του θιάσου επί σκηνής.
Νίκος Ντάσης, Μυρτώ Ροζάκη, Έλλη Ιγκλίζ, Άννα Κόπακα, Γιάννης Σανιδάς, Νίκος Ψυλάκης. Κάποιοι από αυτούς συμμετείχαν και στην «Ορέστεια», την παράσταση που είδαμε δύο φορές στον ίδιο χώρο.
Ενεργοποίηση του σώματος και της φωνής, με όχημα την αναπνοή, σύμφωνα με τον παγκοσμίως γνωστό Έλληνα θεατράνθρωπο. Ούτε μία παράσταση που φέρει την υπογραφή του δεν έχουμε χάσει. Για εκείνον, το σώμα είναι το κατεξοχήν πολιτισμικό εργαλείο του ανθρώπου. Από το σώμα στην ψυχή.
Η πειθαρχία της ομάδας φάνηκε ακόμη και στην υπόκλιση. Πέντε φωτογραφίες τραβήξαμε, όλες στην ίδια στάση.
Δεν χάσαμε ούτε μία λέξη από το έργο, με την τόσο καθαρή μετάφραση του Παντελή Μπουκάλα. Τέλεια. Πρώτη φορά η «Ιφιγένεια εν Αυλίδι» πέρασε λέξη προς λέξη, φράση προς φράση, στο θυμικό μας.
Ιδιαίτερη η μουσική σύνθεση, να συμβαδίζει με τη σωματική τελετουργία. Ακόμη και το τρέμουλο του Αγαμέμνονα, πεσμένου καταγής, δεν άφηνε περιθώρια να αποσπαστεί η σκέψη του θεατή.
Να συγχαρούμε το ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων και ιδιαίτερα την καλλιτεχνική διευθύντρια Ρηνιώ Κυριαζή για το δώρο που μας χάρισε.
