Μας κράτησε ως το τέλος της θεατρικής παράστασης αμείωτο το ενδιαφέρον η «Μήδεια» του Ευριπίδη και του σπουδαίου Σέρβου σκηνοθέτη Νικίτα Μιλόγεβιτς, στο υπαίθριο θέατρο της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών το Σάββατο το βράδυ. Αμέτρητο το πλήθος των θεατών, σε σημείο που να εκπλήσσει τους πάντες εκείνη η κοσμοσυρροή.
Μόνο θέσεις για τους ανάπηρους με τα καροτσάκια τους δεν έβρισκες εύκολα, παρά μόνο καρτέλες υπήρχαν σε τρεις κερκίδες με την ένδειξη «επίσημοι». Εκείνοι έφθασαν ο καθένας με το πάσο του και στρογγυλοκάθισαν, όσοι μπόρεσαν, στις πρώτες θέσεις.
Κατηφορίζοντας την οδό Αργυροκάστρου –προσφιλής επιστροφή πάντα μετά από μια θεατρική παράσταση κι επιλεκτική διαδρομή για μας– σκέψεις μάς κατέλαβαν και απορίες κάθισαν στον νου. Πώς τους θέλουμε τους ανθρώπους οι οποίοι εκτίθενται στα μάτια και στο συναίσθημά μας, στο θυμοειδές κατά τους αρχαίους; Τους καλλιτέχνες εν προκειμένω, επιθυμούμε να τους φέρνουμε στα μέτρα μας εμείς οι απλοί άνθρωποι, που πάμε να δούμε μια τραγωδία σαν αυτή; Μήπως έχουμε στον νου μας οι παλαιότεροι εδώ στα Γιάννενα την Παξινού, τον Μινωτή, τη Συνοδινού, τον Κωτσόπουλο με τις ενδυματολογικές επιταγές της αρχαίας τραγωδίας και χωρίς τα σημερινά καλλιτεχνικά μινιμαλιστικά ρεύματα; Χωρίς τα χειλόφωνα, τα οποία στη χειρότερη περίπτωση, όπως προχθές, είναι κολλημένα με σελοτέιπ στο μάγουλο της τροφού, της καλής ηθοποιού Ρένης Πιττακή;
Και γιατί να παίρνουν μια ηθοποιό, εν προκειμένω την όντως εξαιρετική στον ρόλο της Μήδειας, την ώριμη Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, και να στηρίζουν πάνω σε εκείνη όλη την παράσταση;
Για να πω την καθαρή αλήθεια, ανέβηκα αποκλειστικά στο θέατρο για να δω τον Άρη Λεμπεσόπουλο, ακολουθώντας πιστά τα βήματά του από παλιά, όχι μόνο στη «Ράβδο» του Ρέιβενχιλ ή στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ίψεν, πρόσφατα. Πήγα από μια παρόρμηση συναισθηματική, να του σφίξω το χέρι. Κάτι που δεν κατάφερα να πράξω στην παράσταση της «Ράβδου» στο εμβληματικό θεατράκι του Λευτέρη Βογιατζή. Έκανα τότε πίσω, καθώς έβλεπα τον καθηγητή να ανεβαίνει τη σκάλα κάθιδρος και να περνά ανάμεσά μας. Η ερμηνεία, ο πρωταγωνιστής, ο κόσμος του σε όλο του το μεγαλείο!
Τέλος, ιδού το ερώτημα ενός απλού θεατή, που δεν έχει ιδιαίτερη ιδέα από τέχνη, αλλά αγαπά σφόδρα το θέατρο. Πώς μπορεί ένας σκηνοθέτης να μην αξιοποιεί έναν ηθοποιό του βεληνεκούς του Λεμπεσόπουλου, παρά να τον κατακερματίζει ως Κρέοντα, εγκλωβίζοντάς τον σε μια θεατρική μορφή καρικατούρας; Δεν έχει το δικαίωμα.
