Το θεατρικό έργο του Τζεφ Μπάρον «Κάθε Πέμπτη, κύριε Γκριν» το είχα δει με τον αλησμόνητο Γιώργο Μιχαλακόπουλο, που το έπαιζε στην Αθήνα κατά καιρούς, για κάποιες θεατρικές περιόδους. Πρόσφατα, ένας άλλος Γιώργος, ο Κωνσταντίνου, σπουδαίος κι αυτός, βάδισε στα φωτεινά του χνάρια ως πρωταγωνιστής στο ίδιο έργο.
Ποια σχέση μπορεί να έχει το σημερινό κείμενο με τον τίτλο του εμβληματικού έργου είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Είναι μια πρόταση για το ανέβασμά του, που είχα κάνει κάποτε σε μια δυνατή ερασιτεχνική ομάδα της πόλης, από τις πολλές που υπάρχουν.
Είναι, όμως, και μια καθαρά προσωπική έκφραση, που την εκφέρω σε φίλους, ως σλόγκαν πλέον. Σκοπός είναι να τους πληροφορήσω και να τους παρακινήσω να πάνε σινεμά. Ότι λειτουργεί, δηλαδή, στα Γιάννενα κινηματογραφική προβολή κάθε Πέμπτη.
Υπάρχει σινεμά στη Θεατρική Συμπαιγνία, κάτω στο ΚΕΠΑΒΙ. Ευτυχώς, μερικοί ιδιώτες μάς εξασφαλίζουν έστω ένα έργο κάθε εβδομάδα σε τούτη την πόλη, στην οποία κάποτε λειτουργούσαν πέντε κινηματογραφικές αίθουσες και ο κόσμος συνωστιζόταν για να παρακολουθήσει ταινίες. Ας στηρίξουμε την προσπάθεια, γιατί θα χαθεί κι αυτή.
Όταν μπαίνω στο φουαγιέ της αίθουσας 125 της Θεατρικής Συμπαιγνίας, ρίχνω μια ματιά στον προθάλαμο, όπου αντικρίζω μια στοίβα παπουτσιών, και δη αθλητικών. Πρόκειται για τους μέλλοντες ηθοποιούς, που αφήνουν τα παπούτσια τους έξω από την αίθουσα όσο κάνουν το μάθημά τους στην υποκριτική τέχνη.
Έρχεται τότε και κάθεται στη σκέψη ο τίτλος από το μυθιστόρημα της Βρετανίδας συγγραφέως και δημοσιογράφου Τζότζο Μόις «Με δανεικά τακούνια», με την πραγματική και την αλληγορική σημασία του έργου. Τι συμβαίνει αν κάποιος μπει στα παπούτσια του άλλου –μεταφορικά–, όπως ισχυριζόταν σε μυθιστόρημά του ο περίφημος Σουηδός συγγραφέας Χένινγκ Μάνκελ;
Αυτές τις σκέψεις κάνω στο μεσοδιάστημα, λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι της καινούργιας ταινίας που έχει επιλέξει η Γιολάντα Καπέρδα.
Παρατηρώ ότι, λίγο πριν από την προβολή, ξεχύνονται στο φουαγιέ οι μαθητές της, αφού φορούν τα παπούτσια τους, ο καθένας τα δικά του, χωρίς να λανθάνουν… Ως αίλουροι τότε, σκυφτοί για να μην ενοχλήσουν τους υπόλοιπους θεατές, αφήνουν την αίθουσα. Κάποιοι, μετά το μάθημα, παρακολουθούν την ταινία. Άλλοι αποχωρούν φορτωμένοι ιδέες.
