Μπορεί να πέρασαν 11 χρόνια, αλλά ο Λάκης παραμένει στη μνήμη και στην καρδιά όλων. Στο κομμάτι του αποχωρισμού τότε, είχαμε γράψει την επόμενη ημέρα της κηδείας στον «Ηπειρωτικό Αγώνα»: «Όπως γράψαμε και σε άλλα σημειώματα, ο Λάκης Στεργίου ήταν ένας άκακος άνθρωπος, με καλοσύνη, ευγένεια, κουλτούρα και ποιότητα. Ένας άνθρωπος με ψυχή και ευαισθησίες ενός μικρού παιδιού. Ξέρουμε ότι ο πόνος της οικογένειας είναι μεγάλος, που έχασε τον δικό της άνθρωπο. Και μάλιστα τόσο ξαφνικά και απρόοπτα. Αλλά και η παρηγοριά γι’ αυτούς μεγάλη όπως και η περηφάνια, καθώς τον Λάκη τον αγάπησε ο κόσμος, τον εκτίμησε, τον αποχαιρέτησε με αγάπη, σεβασμό, με τον καλό λόγο και είναι βέβαιο ότι δεν θα τον ξεχάσει ποτέ και πάντα θα τιμά τη μνήμη του…». Όπως το γράψαμε τότε, έτσι είναι και 11 χρόνια μετά. Ο κόσμος δεν τον ξέχασε ποτέ. Για του λόγου το αληθές ας ρίξετε μια ματιά στα social media.
Όλη του η ζωή ήταν στο στάδιο «Ζωσιμάδες». Φίλαθλος, οπαδός, αθλητικογράφος, διαιτητής στα μεγάλα διτέρματα του παρελθόντος, εκφωνητής, μεταφραστής στις συνεντεύξεις ξένων παικτών, καθώς είχε ευρυμάθεια και κουλτούρα. Ήταν ο αγαπημένος «Ρίβα» (όπως τον αποκαλούσαν) των Γιαννιωτών φιλάθλων. Ότι βοηθούσε την ομάδα ικανοποιούσε τον Λάκη Στεργίου. Η αγάπη του για τον ΠΑΣ, για τον αθλητισμό, για το ποδόσφαιρο ήταν ανυπέρβλητη.
Η ανάρτηση του Νίκου Τσόλη
Με τον Νίκο Τσόλη παρουσίαζαν την ιστορική εκπομπή «Αθλητικό Ραντεβού». Ο Νίκος εκφώνησε και τον επικήδειο στην εξόδιο ακολουθία. Σήμερα, 11 χρόνια μετά, έγραψε σε ανάρτησή του για τον παλιό φίλο Λάκη Στεργίου: «Υπήρξε συνοδοιπόρος μου στα νεότερα και πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου. Μοιραστήκαμε κοινά ενδιαφέροντα όνειρα , αγωνίες και πάνω απ’ όλα την μεγάλη μας αγάπη για τον ΠΑΣ Γιάννενα που για εμάς δεν ήταν απλώς μια ομάδα ήταν τρόπος ζωής, ήταν το πιο ευχάριστο διάλειμμα μέσα στην καθημερινότητά μας.
Σήμερα συμπληρώνονται έντεκα χρόνια από εκείνη τη μέρα που ο Λάκης Στεργίου έφυγε ξαφνικά από τη ζωή. Έντεκα χρόνια πέρασαν, κι όμως δεν σας κρύβω πως μου λείπει. Υπάρχουν άνθρωποι που ο χρόνος δεν μπορεί να τους απομακρύνει από μέσα μας. Παραμένουν εκεί στις αναμνήσεις στις κουβέντες , στα γήπεδα , στις χαρές και στις λύπες που μοιραστήκαμε.
“Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού” λέει ο λαός μας. Η ζωή όμως κάποτε μας θυμίζει πως τίποτα δεν είναι πιο οριστικό από τον θάνατο. Κι αυτό που μένει είναι η μνήμη η αγάπη και όλα εκείνα που ζήσαμε μαζί.
Έντεκα χρόνια μετά, δεν τον ξεχνώ. Γιατί οι πραγματικοί συνοδοιπόροι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά. Συνεχίζουν να περπατούν μαζί μας, μέσα από τις αναμνήσεις μας».
