Όταν ο Αποστόλης είδε την Κλεονίκη, κάπου εκεί στα χωριά του ηρωικού Ζαλόγγου, θαμπώθηκε από την ομορφιά της. Πήγε στον πατέρα της με το πρόσχημα να αγοράσει τυρί από το μπατζαριό του. Του είπε επί λέξει: «Έναν τενεκέ τυρί και την κόρη σου θέλω». Και του την έδωσε ο τυροκόμος, μετά χαράς, τη θυγατέρα του.
Ανυποψίαστοι, στον γάμο τους, γαμπρός και νύφη ξεκινούν ένα ταξίδι ζωής, το οποίο έμελλε να μην καταλήξει σε απάγκιο λιμάνι. Γιατί ο ένας από τους δυο, ο γαμπρός, θα χτυπηθεί από τη μοίρα του σε τρομερό εργατικό ατύχημα, πριν προλάβει να χαρεί τα καλούδια της ζωής, τα τρία τους παιδιά.
Τυχαία ή όχι, ονόμασαν το μαγαζί τους «Ναυάγιο». Το «Ναυάγιο» βρίσκεται εκεί όπου σκάει το κύμα, στο επίνειο της αρχαίας Κασσώπης, στην Καστροσυκιά της Πρέβεζας. Με τους ψαράδες, ύστερα από την καλάδα, να κομίζουν φρέσκο το ψάρι για τους πελάτες του.
Κι άλλα δεινά επεφύλαξε η μοίρα σε εκείνη τη νύφη. Μα στέκεται ψηλά στ’ αγκυροβόλι της η Νίκη, εκεί όπου οι χιλιάδες πελάτες της, καλοκαίρια, άνοιξες και χειμώνες, γεύονται τις λιχουδιές της και μαζί απολαμβάνουν τη σβελτάδα και τη γενναιοδωρία της.
Κι η ζωή κυλά στην ανηφόρα…
