«Λαϊκή στέγη, ανάγκη και δικαίωμα για όλο τον λαό ή πανάκριβο εμπόρευμα για τα κέρδη των λίγων», ανέφερε, παρουσιάζοντας αυτό ως βασική πολιτική διαχωριστική γραμμή. Κατά την ομιλία του, οι ρυθμίσεις για τα χρέη δεν αναιρούν τις συνέπειες της εμπορευματοποίησης της γης και της κατοικίας, ενώ κατηγόρησε διαδοχικές κυβερνήσεις και κόμματα ότι διαμόρφωσαν το νομοθετικό πλαίσιο για τους πλειστηριασμούς. Αναφέρθηκε, επίσης, στην κατάργηση του Οργανισμού Εργατικής Κατοικίας και στη διαχείριση των αποθεματικών του.
Ο κ. Έξαρχος έκανε ειδική αναφορά σε περιστατικά στα Ιωάννινα, λέγοντας ότι δανειολήπτες δέχθηκαν πιέσεις και εκφοβισμό από εταιρείες διαχείρισης απαιτήσεων. Κάλεσε σε αλληλεγγύη προς όσους κινδυνεύουν να χάσουν την κατοικία τους, με κινητοποιήσεις από σωματεία, συλλόγους και επιτροπές κατά των πλειστηριασμών.
Στο τέλος της ομιλίας του αναφέρθηκε στη στεγαστική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης, υποστηρίζοντας ότι η κατοικία αντιμετωπιζόταν ως κοινωνική υπηρεσία και όχι ως εμπόρευμα. Κάλεσε, τέλος, σε συμπόρευση με το εργατικό και λαϊκό κίνημα για «ριζικές αλλαγές και ανατροπές».
