Eναι αλήθεια πως δεν παίρνω εύκολα ταξί, κι όλες τις διαδρομές ακόμη τις κάνω με τα πόδια. Την περασμένη Κυριακή λόγω βροχής, που έπεφτε απειλητική από την Τύρια και μετά, φαινόταν πως ο καιρός έδειχνε τα δόντια του και μέσα στην πόλη. Οι δείκτες του ρολογιού ήταν στο 9 παρά κάτι. Στη λεωφόρο Παπανδρέου επιβιβάστηκα στο ταξί του Δημήτρη για τον… φόβο των Ιουδαίων, όπως λέει πάντα μια φίλη από τα παλιά, όταν προσπαθεί να αποφύγει κακοτοπιές. Εξ άλλου δεν ήταν και τόσο εύκολο να είμαι φορτωμένη με σακίδιο στην πλάτη και να διανύω αποστάσεις. Και μάλιστα υπό βροχή και με τους δρόμους, τα πεζοδρόμια της πόλης στο κακό το χάλι, στο οποίο βρίσκονται.
Πριν αρχίσω την αφήγηση της μικρής ιστορίας, να υπερθεματίσω πως οι οδηγοί ταξί, όσους έχω τύχει τελευταία, είναι πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί. Η ομολογία είναι γενική, όπως με έχουν διαβεβαιώσει και άλλοι συμπολίτες που κινούνται συνέχεια με αυτό το μέσον συγκοινωνίας. Ανάμεσα στους 300 περίπου άνδρες υπάρχουν 30 γλυκύτατες οδηγοί, που έχουν να διηγηθούν συγκινητικές ιστορίες, τις οποίες βίωσαν στο τιμόνι. Η επόμενη αφήγηση θα αφορά την δωρεά οργάνων νεαρού παλικαριού, την οποία αν μου επιτραπεί από τη ίδια την οδηγό, θα την διηγηθώ εν ευθέτω χρόνω.
Μόλις επιβιβάστηκα στο ταξί, η εξαίσια φωνή του Μπρους Σπρίγκστιν και το Born in the USA, που είχα καιρό να ακούσω, κυριάρχησε στην ατμόσφαιρα του οχήματος, που μοσχοβολούσε μέντα. «Μπρους ακούω», του είπα.
«Ναι», απάντησε, «είναι ο αγαπημένος μου μουσικός από παιδί». Και παίρνοντας θάρρος μου διηγήθηκε μια αληθινή ιστορία από τον καιρό, που εκείνος ήταν στην Αμερική.
Μια φορά συνάδελφοί του Γιαννιώτες μετανάστες βρέθηκαν σε ένα κατάστημα εστίασης στο Νιου Τζέρσευ, πατρίδα του Σπρίγκστιν. Σε μια γωνία εντόπισαν τον λατρεμένο τους μουσικό Μπομπ Ντίλαν κι αφού τον αναγνώρισαν, έσπευσαν να του ζητήσουν αυτόγραφο. Δεν τους ενδιέφερε ποιος καθόταν δίπλα του. Ούτε καν γνώριζαν τότε τον μουσικό.
Η απάντηση, που πήραν από τους δυο σπουδαίους μουσικούς, τους άφησε άναυδους:
«Το αυτόγραφο από τον Μπομπ Ντίλαν και το κέρασμα από τον Μπρους Σπρίγκστιν».
Αναζήτησα σήμερα τον οδηγό ταξί στην πιάτσα της πλατείας Πάργης και είδα τους συναδέλφους του να περιμένουν τον επόμενο πελάτη. Πολλά τα ταξί, ελάχιστοι εκείνοι που επιβιβάζονταν. Αξίζουν την στήριξή μας, όσο και αν οι καιροί δεν συνηγορούν.
