Στο βάθος η φύση ήσυχη, σχεδόν αδιάφορη για την εποχή. Μπροστά, ένα νεαρό ζευγάρι στέκεται ακίνητο, όπως απαιτούσε ο φακός εκείνων των χρόνων. Ο φωτογράφος έχει στήσει τη μηχανή του με τρίποδα και, σχεδόν τελετουργικά, μπαίνει κι ο ίδιος στο κάδρο — η σκιά του παρούσα, μια σιωπηλή υπογραφή.
Είναι 1942. Δύσκολα χρόνια. Κι όμως, ο έρωτας βρίσκει τρόπο να επιμένει.
«Ἔρως ἀνίκατε μάχαν», όπως λέγανε οι παλαιότεροι —κι εδώ μοιάζει να το επιβεβαιώνει.
Η νεαρότατη Γιαννιωτοπούλα Πανωραία, μόλις μετά τον γάμο της με τον Λευτέρη, στέκεται με μια αθωότητα σχεδόν παιδική. Δίπλα της εκείνος, συγκρατημένος, ίσως λίγο αμήχανος, αλλά παρών.
Μια στιγμή προσωπικής ευτυχίας μέσα σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Κι αυτή η φωτογραφία, μικρή αντίσταση στη φθορά του χρόνου.
