Από όλη εκείνη τη μυσταγωγία του Σαββάτου του Λαζάρου, στην πασχαλινή συναυλία «Θρηνωδούσα» στην εκκλησία της Αγίας Μαρίνας, κρατήσαμε την ομορφιά που εξέπεμπαν τα λόγια του Συμβόλου της Πίστεως – «…και σαρκωθέντα εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου και ενανθρωπήσαντα» – αλλά και τα λόγια του Ύμνου της Αγάπης από την Α’ Επιστολή Παύλου προς Κορινθίους.
«Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μην έχω, γέγονα χαλκός ηχών και κύμβαλον αλαλάζον… Η αγάπη μακροθυμεί, ου ζηλοί, ου περπερεύεται, πάντα στέγει… ουδέποτε εκπίπτει».
Ο λόγος και ο ύμνος, το ορατόριο και το ρέκβιεμ, τα σεπτά πάθη. Σε τρία μέρη ξεδιπλώθηκε η συναυλία από την ορχήστρα και τη χορωδία της Βυζαντινής και παραδοσιακής μουσικής, με σημείο αναφοράς την αρχή: «Εν αρχή ήν ο Λόγος» και την κορύφωση της ενανθρώπισης.
Ήταν όλοι εκεί – παλιοί και νέοι, γονείς με τα παιδιά τους, οι γνώριμοι ενορίτες της αγαπημένης εκκλησίας – σε μια συνάντηση που γεφύρωνε το παλαιό με το νέο. Τα στοιχεία των σύγχρονων εκφραστικών δρόμων, που κομίζουν οι καιροί και οι ιερωμένοι του τόπου, βρήκαν τη θέση τους μέσα στο ιερό πλαίσιο, χωρίς υπερβολή ή αμηχανία, αλλά με μια αίσθηση πληρότητας και αποδοχής.
«Διάβασις θεία» ήταν ο τίτλος του δεύτερου μέρους, με επιλογή κειμένων και θεολογική ερμηνεία από τον Μητροπολίτη Ιωαννίνων Μάξιμο, έναν ιεράρχη με βαθιά γνώση της μουσικής και διάθεση δημιουργικής ανανέωσης.
Η Συμφωνική Ορχήστρα του Δημοτικού Ωδείου, υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Γιώργου Χλίτσου, άφησε μια έντονη επίγευση αισθητικής συγκίνησης, δημιουργώντας εντύπωση και συναίσθημα του ωραίου και του αληθινού. Ένα άτυπο «Άσμα Ασμάτων» πλημμύρισε την Αγία Μαρίνα από το απόγευμα έως το βράδυ.
Ιδιαίτερη στιγμή αποτέλεσε η παρουσία της Φωτεινής Κοτσαύτη, με τη θαυμάσια χροιά της φωνής της να μεταδίδει υποβλητικότητα και συγκίνηση στο πολυπληθές κοινό.
Και ίσως, το πιο απρόσμενο στοιχείο: το χειροκρότημα μέσα στον ναό. Ξενίζει, μα ταυτόχρονα ακούγεται βαρύ και ευφρόσυνο, σαν συνέχεια του ίδιου του ήχου της μουσικής. Ένας παλμός που διαπερνά τον χώρο, κάνοντάς τον να σείεται – μια άλλη αίσθηση, διαφορετική, αλλά πάντοτε ιερή.
