Οι δύο φοιτητές μιλούν για την πορεία τους στη μουσική, την αγάπη τους για την κλασική κιθάρα και το πιάνο αντίστοιχα, αλλά και για τη σημασία της μουσικής δωματίου στη διαμόρφωση της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας. Μέσα από τη συμμετοχή τους σε σύνολα και συναυλίες, αναδεικνύουν τη χαρά της συνεργασίας, την προσωπική έκφραση και την αξία αυτής της εμπειρίας στην επαγγελματική τους πορεία.
Με «Musica Da Camera» η συνέχεια στο Φεστιβάλ «Μουσική Άνοιξη»
Αρχικά θα θέλαμε να μας πείτε κάποια λόγια για σας.
Δημήτρης Λαγάκης: Ονομάζομαι Δημήτρης Λαγάκης και είμαι φοιτητής του Τμήματος Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είμαι φοιτητής στη Δεξιότητα της κλασικής κιθάρας με καθηγητή τον Ιωάννη Ευσταθόπουλο. Ασχολούμαι με την κιθάρα τα τελευταία δέκα χρόνια και έχω λάβει μέρος σε διάφορες συναυλίες αλλά και φεστιβάλ μουσικής. Επίσης, την χρονιά αυτή είμαι στη διαδικασία λήψης του πτυχίου κλασικής κιθάρας.
Νίκος Αργυρόπουλος: Είμαι ο Νίκος Αργυρόπουλος και είμαι από την Θεσσαλονίκη. Από μικρή ηλικία είχα μεγάλη αγάπη για τη μουσική και μέσω μερικών ερεθισμάτων ξεκίνησε η ενασχόληση μου με το πιάνο και τα θεωρητικά της μουσικής. Μετά από αρκετές συμμετοχές μου σε μουσικά δρώμενα, πήρα την απόφαση να ακολουθήσω και στο επίπεδο σπουδών το πιάνο και έτσι τώρα φοιτώ στο Τμήμα Μουσικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στο τμήμα του κλασικού πιάνου με καθηγητή τον Βαλέρι Ισμαγκίλοβ.
Θα θέλαμε να μας πείτε τι σημαίνει για σας ως φοιτητές – μουσικούς η συμμετοχή σας σε μια συναυλία μουσικής δωματίου και πόσο σημαντικό είναι να αποκτήσετε μια τέτοια εμπειρία;
Δ.Λ.: Η συμμετοχή μου στην συναυλία θεωρώ πως είναι πολύ σημαντική, λόγω της συνεργασίας μου με συμφοιτητές του Τμήματος. Θεωρώ πως το κλίμα της ομαδικότητας στη μουσική διευρύνει τις γνώσεις των συμμετεχόντων και θα είναι σίγουρα μια μοναδική και ξεχωριστή εμπειρία για τον καθένα από αυτούς. Όσον αφορά εμένα, θεωρώ πως η συμμετοχή μου στη συγκεκριμένη συναυλία θα με βοηθήσει να αποκτήσω τριβή με τη μουσική δωματίου και τα σύνολα.
Ν.Α.: Η μουσική δωματίου γενικά είναι κάτι το οποίο μου αρέσει πάρα πολύ. Όχι μόνο στην κλασική περίοδο, αλλά και στη ρομαντική και σε πιο παλιές περιόδους, όπως στον Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση που είναι από τις αγαπημένες μου. Πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ σημαντικό να δίνονται ευκαιρίες στους φοιτητές να μπορούν να παρουσιάσουν αυτή τη μουσική, η οποία θα έλεγα σε ορισμένα πλαίσια δεν βγαίνει πολύ προς τα έξω. Είναι ένα κομμάτι, το οποίο είναι λίγο τετραγωνισμένο στο κουτί του. Ο έξω κόσμος το βλέπει από μια ‘’απόσταση’’ με ένα φίλτρο. Οπότε θεωρώ σημαντική εμπειρία, αυτή την προσπάθεια να το φέρουμε πιο κοντά σε όσους δεν το γνωρίζουν.
Πώς νιώθετε τη διαφορά συμμετοχής σας σε μια ορχήστρα και σε ένα σύνολο μουσικής δωματίου;
Δ.Λ.: Το να λαμβάνεις μέρος σε συναυλίες ορχήστρας ή σε σύνολα μουσικής δωματίου, είναι εξίσου σημαντικό και στις δύο περιπτώσεις, οι διαφορές φυσικά είναι εμφανείς ανάμεσα σε αυτά τα δύο, γιατί οι ευθύνες μοιράζονται αναλόγως. Η απόδοση στο ολιγομελές σύνολο πιστεύω πως είναι πιο απαιτητική, λόγω του μικρού αριθμού ατόμων που λαμβάνουν μέρος σε αυτό, σε σύγκριση φυσικά με την ορχήστρα, κάνοντας έτσι τον κάθε ρόλο πολύ πιο σημαντικό.
Ν.Α.: Πιστεύω ότι το σύνολο είναι κάτι λίγο πιο προσωπικό. Δηλαδή συνδέεσαι πολύ πιο άμεσα και εύκολα με τους συναδέλφους σου σε ένα σύνολο μουσικής δωματίου παρά σε μια ορχήστρα. Η ορχήστρα είναι κάτι χαοτικό στο μυαλό μου και ειδικά ως πιανίστας, νιώθω ότι στην ορχήστρα ποτέ δεν θα ένιωθα 100% μέρος της. Είτε θεωρείσαι σαν ένα κρουστό όργανο, είτε είσαι το δεξιοτεχνικό σόλο και συνοδεύεσαι από την ορχήστρα. Μέσα μου τουλάχιστον το βλέπω έτσι. Ενώ στο σύνολο εκείνη τη στιγμή δημιουργείς κάτι, μαζί με λίγα άτομα και είναι πολύ εύκολο να τα νιώσεις πιο κοντά σου. Θεωρώ ότι η μουσική δωματίου είναι κάτι πιο άμεσο.
Θα θέλατε να μας πείτε κάποια λόγια για τα μουσικά έργα που θα παίξετε στις 13 Μαΐου;
Δ.Λ.: Το έργο το οποίο θα παρουσιάσουμε, είναι μια σύνθεση του Philip Glass. Πιο συγκεκριμένα, είναι ένα κουαρτέτο εγχόρδων, το οποίο έχει μεταγραφεί για κουαρτέτο κιθάρας και αποτελείται από επτά διαφορετικά μέρη. Ο Philip Glass, παραλληλίζοντας τα τρία διαφορετικά οπτικά στυλ της ταινίας ‘’Mishima: A Life in Four Chapters’’, για την οποία έγραψε το ομώνυμο έργο, χρησιμοποιεί διαφορετικά σύνολα. Το έργο που θα παρουσιάσουμε εμείς, είναι αυτό το οποίο συνοδεύει το ασπρόμαυρο μέρος της ταινίας, το οποίο έχει να κάνει με βιογραφικές αναδρομές.
Ν.Α.: Εμείς θα παίξουμε το «Βαλς των λουλουδιών» του Tchaikovsky από το μπαλέτο Η ωραία κοιμωμένη. Είναι ένα ντουέτο για πιάνο με τέσσερα χέρια, το οποίο παίζω με τον συμφοιτητή μου Νίκο Καράτσαλο. Ξεκινάει με την είσοδο, συνεχίζει με το Βαλς, έχουμε τα ιντερλούδια και μετά το φινάλε. Είναι ένα έργο που ήθελα να παίξω εδώ και πολλά χρόνια. Όποτε ακούω ή παίζω αυτό το κομμάτι, νιώθω ότι βρίσκομαι μέσα στο μπαλέτο.
Συνεχίζοντας και κλείνοντας, θα θέλαμε να μας πειτε ποια πιστεύετε ότι θα είναι η θέση της μουσικής δωματίου στην επαγγελματική σας πορεία;
Δ.Λ.: Κατά κύριο λόγο, θα με ενδιέφερε στη μετέπειτα πορεία μου ο σολιστικός τομέας. Παρ’ όλα αυτά όμως, θεωρώ πως υπάρχουν αρκετά σημαντικά και όμορφα έργα μουσικής δωματίου, στα οποία φυσικά θα ήθελα να συμμετέχω.
Ν.Α.: Αντικειμενικά μιλώντας, μη γνωρίζοντας πώς θα είναι το μέλλον μου, η μουσική δωματίου πιστεύω ότι προσφέρει μια καλή πορεία που θα μπορούσα να ακολουθήσω στην περίπτωση που δεν θα μπορέσω να κάνω αυτά που έχω σκεφτεί. Γενικά θα ήθελα να ασχοληθώ με τη μουσική, αλλά με ενδιαφέρουν και άλλοι τομείς, όπως η ανθρωπολογία, η κοινωνιολογία, η δισκογραφία, το θέμα της έρευνας γενικά, κάτι με καλεί περισσότερο προς τα εκεί, παρά στην εκτέλεση. Παρ’ όλα αυτά όμως, θεωρώ πως το μάθημα του συνόλου και η μουσική δωματίου μπορούν να με βοηθήσουν πολύ στην μελλοντική μου αποκατάσταση.
Οι συνεντεύξεις πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του μαθήματος «Πολιτιστική Διαχείριση και Επικοινωνία» υπό τη διδασκαλία της αναπληρώτριας καθηγήτριας Λορέντας Ράμου.
Φωτογραφίες: Φίλιππος Θεόδοτος, Αλέξης Στόγιας, Γιάννης Καραγιάννης.
