Πώς θα ήταν άραγε να ξαναρχίσουν τη ζωή τους όλοι εκείνοι οι άνθρωποι με τα σκαμμένα πρόσωπα, που αποτελούσαν τους θαμώνες στο καφενείο, το οποίο κατά σύμπτωση μοιάζει να φέρνει όνομα συμβολικό -«Επανεκκίνηση»; Το ραντεβού μας, λοιπόν, το βροχερό πρωινό της Κυριακής ήταν εκεί στο Restart Cafe της Άρτας και θα πηγαίναμε να συμμετάσχουμε κι εμείς σε όλα εκείνα τα σπουδαία του 1ου Φεστιβάλ Τρίτης Ηλικίας. Για να πούμε την καθαρή αλήθεια, πήγαμε να κάνουμε την έκπληξη σε δυο ανθρώπους που δίνουν την ψυχή τους για τους ηλικιωμένους και όχι μόνο. Τους οικογενειακούς φίλους, τους ψυχίατρους Κατερίνα Βρατσίστα και Νίκο Μπιλανάκη, που τους θαυμάζουμε για όλα όσα έχουν πετύχει στην καριέρα τους, στη ζωή κατ’ απέκταση. Και του πουλιού το γάλα, που λένε, είχε αυτή η εκδήλωση που έμοιαζε με τόσο μεγάλη γιορτή σε μια τόσο μικρή πόλη. Από συζητήσεις, ομιλίες, περιήγηση στα αρχοντικά, ενημέρωση για τη νόσο αλτσχάιμερ και αν υπάρχει γι’ αυτή πρόληψη, θέατρο, τραγούδι, μέχρι μουσικές συναυλίες. Ακόμη και μπάνιο στην Κορωνησία, αν το επιθυμούσε κάποιος. Φυλλάδια μοιράζονταν από νεαρά, δραστήρια και ακούραστα κορίτσια για τη σωστή άσκηση, τις διατροφικές συνήθειες σ’ αυτή την ηλικία, το αλάτι στη ζωή, τη σωματική άσκηση και κυρίως… την έγερση από τον καναπέ και πώς θα το πετύχουν αυτό οι μεγάλοι άνθρωποι. Πολλοί ήταν εκείνοι που περίμεναν την σειρά τους για το σύντομο τεστ μνήμης.
Όσα φέρνει η κουβέντα
Λίγο αργότερα πάμε παραθαλάσσια. Έχει ξεμυτίσει ένας ολόλαμπρος ήλιος στην Κορωνησία, επόμενο σταθμό της εκδρομής μας. Πικ-νικ στο καφέ Κύμα, γράφει το πρόγραμμα. Κρατώ καρφωμένο το βλέμμα σε όλα αυτά τα γεμάτα ρυτίδες πρόσωπα που συμμετείχαν στην εκδήλωση της Κυριακής. Τρυπώνω έτσι αυθαίρετα μέσα στα όνειρα και τα πεπρωμένα τους και προσπαθώ να ερευνήσω τις ισορροπίες τους με τους νέους. Αυτή άλλωστε ήταν και μια κουβέντα μεταξύ των μελών της δικής μας παρέας. Πόσα πέρασαν στη ζωή τους αυτοί οι ηλικιωμένοι, πώς τους βλέπουν τα παιδιά τους σήμερα, τι είναι εκείνα που τους καταλογίζουν, τους συγχωρούν άραγε παραλείψεις; Εμείς συγχωρούσαμε τους γονείς μας; Όλα αυτά σε σχέση με προσωπικά σε μια στιγμή που φέρνει ο συλλογισμός του καθένα μας και προκαλεί την κουβέντα.
Μπαρόκ μουσική, το Λίκνο της Ζωής του Μότσαρτ, μουσική γκόσπελ, Μαρκόπουλος ήταν μερικά από τα κομμάτια που ακούστηκαν στο υπέροχο μικρό θεατράκι της αρχαίας Αμβρακίας. Από τη Χορωδία του Πολιτιστικού Συλλόγου Μακρυγιάννη υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Επ. Καθηγητή Πανεπιστημίου Ιωαννίνων κ. Α. Βερβέρη. Η εκδήλωση που έκλεισε το τριήμερο 1ο Φεστιβάλ Τρίτης Ηλικίας στην Άρτα. Οι φωτοκολλημενες γκρίζες σκιές των θεατών γεμίζουν φως και χρώμα από τον ήχο. Στην μικρή, παρηκμασμένη επαρχιακή Άρτα, που μερικοί άνθρωποι παλεύουν να αναδείξουν την αξία της ζωής, ας είναι και γερασμένης.
Ν.Μ.
