Ήταν πριν από αυτούς εκεί και το μόνο που επιζητούσε, ήταν να βρίσκεται στο τηλεοπτικό κάδρο. Τις περισσότερες φορές το αποδεχόμασταν. Κάποιες λίγες φορές τον κακοκαρδίζαμε. Αλλά αυτός συνέχιζε να είναι εκεί, πάντα παρών και κάποιες φορές πρόθυμος να βοηθήσει, όταν οι κάμεραμαν βρίσκονταν στο «θέμα» χωρίς συνοδεία δημοσιογράφου.
Ο μόνος του φόβος ήταν τα αδέσποτα. Και αυτόν τον φόβο του τον μοιραζόταν με τους ανθρώπους των ΜΜΕ, αλλά και τους ανθρώπους της αυτοδιοίκησης, με τους οποίους επίσης είχε μια ξεχωριστή σχέση.
Το τελευταίο διάστημα δεν τον συναντούσαμε συχνά. Ίσως να προστατευόταν από την πανδημία. Άλλωστε, δε θα έβρισκε εύκολα κάποιον να του σφίξει το χέρι, όπως συνήθιζε. Και επίσης έλειπαν και οι μουσικές εκδηλώσεις, όπου ο Γιώργος συνήθιζε να παίρνει το ντέφι και να γίνεται μέρος της ορχήστρας.
Ο Γιώργος δε θα ξαναπάρει το ντέφι… ο Γιώργος δε θα μας ξανασφίξει το χέρι… Ο Γιώργος δε θα ξαναείναι στο πλάνο… Ο Γιώργος έφυγε ξαφνικά. Καλό ταξίδι Γιώργο!
