Η πρώτη μου επαφή με τον Ντίνο Σιάκαρη ήταν μέσω του Μπρούνο Ντουλιμπίν. Ο Μπρούνο εργαζόταν τέλη δεκαετίας ’80 – αρχές της επόμενης, στο Γαλλικό Ινστιτούτο «παράρτημα Ιωαννίνων» και έκαναν παρέα. Σε μια στενή επαρχιακή πόλη όπως ήταν τότε τα Ιωάννινα, δεν έβρισκες αμέτρητους ανθρώπους με σπουδές και εργασιακή εμπειρία στην Ευρώπη -ίσως κάπως έτσι είχαν ταιριάξει οι δυο τους.
Έτσι, με κοινό κρίκο τον Μπρούνο, γνωρίστηκα αρκετά με τον Ντίνο. Τα «καφέ» δεν ήταν όπως τώρα, δυο σε κάθε γωνιά· περνούσαμε αρκετό χρόνο σε σπίτια. Mε τους συγκεκριμένους το σπίτι ήταν αυτό του Μπρούνο στο Κάστρο, με συζητήσεις και εσπρέσο σε μπρίκι «μόκα», αφού δεν κυκλοφορούσαν τότε οικιακές ηλεκτρικές μηχανές.
Ο Ντίνος ήταν πολύ καλός συζητητής, με ευρεία μόρφωση (φυσικά) και προθυμία να σε ακούσει. Προσόν που λίγοι διαθέτουν, όπως είναι γνωστό. Πολιτικά δεν ταυτιζόμασταν, αλλά δεν ήμασταν και μακριά. Σε μια περίοδο πολύ ρευστή λόγω της διάλυσης του ανατολικού μπλοκ (που είχε αποσυντονίσει πολύ κόσμο στην Ελλάδα) ο Σιάκαρης έμενε ιδεολογικά αμετακίνητος. Ταυτόχρονα, σε κάθε θέμα, είχε ισχυρή πεποίθηση του τι μπορούσε ρεαλιστικά να επιτευχθεί, στο πολιτικό πλαίσιο της εποχής.
Ήταν ευγενικός στην καθημέρινότητά του και σου έδινε αμέσως να καταλάβεις ότι κάθε τι που έκανε -και τα μικρά- ήταν απόρροια των σταθερών ηθικών του αρχών. Δεν είναι παράδοξο ότι ποτέ δεν άλλαξε πολιτικό χώρο.Τον είχα χάσει τα τελευταία χρόνια και έτσι δεν γνωρίζω (μόνο να φανταστώ μπορώ) πώς έβλεπε τους πρώην συντρόφους του στο ΠΑΣΟΚ, που είχαν τρέξει να εισδύσουν στη Νέα Δημοκρατία.
Ανάμεσα σε πολλά περιστατικά, δεν ξεχνώ ένα χαρακτηριστικό: μια μέρα ανεβαίναμε με το παλιό Ντάτσουν Σάνι προς το Κουκούλι, χωριό της μητέρας του αν θυμάμαι καλά. Όταν ο οδηγός απέφυγε μια μικρή πέτρα στην άκρη του δρόμου τον υποχρέωσε να σταματήσει και επιστρέψαμε όλοι μισό χιλιόμετρο με τα πόδια, να την απομακρύνουμε από το δρόμο. «Για να μη γίνει κανένα ατύχημα σε άλλο αμάξι», επέμεινε. Το θυμάμαι ακόμα.
Το 1995 όταν έκδωσα μια μηνιαία εφημερίδα ήταν από τους πρώτους που συνεργάστηκαν. Έδωσε αρκετά άρθρα, αλλά θυμάμαι περισσότερο ένα για την εποχή Ανδρέα – Καραμανλή που τελείωνε, μετά τον θάνατο του πρώτου (1996). Δεν μπορούσαμε να γνωρίζουμε τότε πώς θα ήταν η νέα εποχή, νομίζω όμως ότι την είχε συλλάβει αρκετά καλά.
Προφανώς δεν είμαι ο άνθρωπος που μπορώ να πω τα περισσότερα για τον Σιάκαρη. Δεν ήμασταν τόσο κοντινοί μετά το 2000. Τον γνώρισα πάντως και ως καθηγητή της Φιλοσοφικής, που ζητούσε από τους φοιτητές να αποδείξουν ότι μπορούν να αναπτύξουν ένα σύνθετο θέμα με την κρίση τους, παρά να απαντήσουν σε οποιοδήποτε ερώτηση μέσα από το σύγγραμα.
Καλύτερα τον ήξερε σίγουρα ο Φίλιππας Φίλιος, που τον αποχαιρέτισε προχτές στην κηδεία, στην Πεδινή, με τα ακόλουθα πάνω κάτω λόγια: «Ντίνο, σε αποχαιρετώ με βαθιά εκτίμηση, που αποκτήθηκε μέσα από την μακρά σου πορεία στα κοινά και τη μακροχρόνια συνεργασία μας. Εμφανίστηκες πολύ νέος, με υψηλό επίπεδο μόρφωσης. Δεθήκαμε στενά το 1990 στο ψηφοδέλτιο ‘Γιάννινα – Πρωτοβουλία Πολιτών’. Συνέβαλες να συγκροτηθεί με απόλυτο σεβασμό στις δημοκρατικές διαδικασίες. Πρόσεχες κάθε λεπτομέρεια, θέλοντας να ακουστούν όλες οι γνώμες. Η συνεργασία είχε κλειστεί κεντρικά -και για σένα αυτό ήταν καλό, αλλά όχι αρκετό. Ήθελες η συμμετοχή των πολιτών να επιτευχθεί με την ελεύθερη βούληση κάθε ενός και κάθε μιας, και με σεβασμό στην προσωπικότητά τους. Στις συζητήσεις και τις συμφωνίες, η παρουσία σου ήταν ηγεμονική. Συνέχισες με το ίδιο πάθος και τους ίδιους κανόνες στη λειτουργία του Δημοτικού Συμβουλίου, του οποίου προέδρευσες επί 4 χρόνια. Ο κανονισμός λειτουργίας και οι δημοκρατικές διαδικασίες στις συνεδριάσεις ήταν δικό σου έργο. Όλη η ομάδα εργάστηκε συλλογικά και δημιούργησε ένα ‘μοντέλο’ στη διοίκηση του δήμου. Πρωτίστως, με τη δική σου παρουσία και χάρη στις αρχές σου. Δημιούργησες την πρώτη ομάδα για τα ευρωπαϊκά προγράμματα. Ταξιδέψαμε στην Ευρώπη κερδίζοντας πολλά από τη δουλειά σου, προς όφελος της πόλης μας. Ήσουν βαθιά δημοκρατικός και βαθιά ενωτικός στην ουσία των πραγμάτων, για μια λαϊκότερη ανθρωποκεντρική πολιτική. Θα σε θυμόμαστε με αγάπη».
Στην Πεδινή αποχαιρέτησαν τον Ντίνο και πολλοί πανεπιστημιακοί. Στον ίδιο τόνο για τα γνωρίσματα, τις αρχές και τον χαρακτήρα του εκλιπόντος, η Κοσμητεία της Φιλοσοφικής Σχολής αναφέρει στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά της: «Η επιστημονική προσφορά του εκλιπόντος στο Τμήμα Φ.Π.Ψ., στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων και εν γένει στον Ακαδημαϊκό Κόσμο, υπήρξε σημαντικότατη. Το ήθος και η ευγένεια του Κωνσταντίνου Σιάκαρη θα μείνουν στη μνήμη όσων τον εγνώρισαν».
