Δεν θέλω να με θυμούνται για τα «Εκατό χρόνια μοναξιά», ούτε για το βραβείο Νόμπελ, αλλά για την εφημερίδα», έλεγε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, ο οποίος δήλωνε πως όλη του τη ζωή ήταν δημοσιογράφος και ότι ακόμη και τα βιβλία του είναι βιβλία δημοσιογράφου. Ας χρησιμοποιήσω τούτα τα λόγια, όχι για να κάνω παραλληλισμό, γιατί αυτό ίσως να ήταν παρακινδυνευμένο, αλλά παίρνοντας αφορμή από εκείνου τα λόγια, να καταθέσω την άποψή μου σχετικά με σκέψεις που αφορούν προσωπικά τη δική μου συμπεριφορά απέναντι σε καταστάσεις. Και ας μου επιτραπεί να διηγηθώ παράλληλα μια ιστορία, που σχετίζεται με την επέτειο της 25ης Μαρτίου.
Όλα τα χρόνια από το 1983 έγραψα άρθρα, σχόλια και σημειώματα, ακόμη και ρεπορτάζ στην εφημερίδα μας, που κράτησε τα σκήπτρα της ενημέρωσης εκατό και πλέον χρόνια, ως έντυπη έκδοση. Από εδώ και στο εξής, θα τα λέμε από εδώ.
Δεν ήμουν δημοσιογράφος, ήμουν δασκάλα και γι΄αυτό το λειτούργημα αισθάνομαι υπερήφανη κι έτσι θέλω να με θυμούνται οι μαθητές μου και όλος ο κόσμος αυτής της πόλης. Γιατί τα σχολεία στα οποία δίδαξα ήταν πολλά. Κάποτε μάλιστα ένας δημοσιογράφος μας, μου είχε πει ότι τα σχόλια και κάποια ρεπορτάζ μου έχουν δασκαλίστικο άρωμα. Η δημοσιογραφική μου ενάργεια και ο τρόπος με τον οποίο χειρίζομαι τα θέματα, όντως έχουν μια δασκαλίστικη θεώρηση από την οποία απορρέει και μια λογοτεχνικότητα.
Μια 25η Μαρτίου ήταν τότε πριν χρόνια. Το λεπτεπίλεπτο αγόρι ανέβηκε στη σκηνή του διαδρόμου του Καπλανείου σχολείου, ο οποίος λειτουργούσε τότε ως αίθουσα πολλαπλών εκδηλώσεων, υποκλίθηκε στο κοινό του και ξαφνικά δέθηκε η γλώσσα του. Κι όταν τα κατάφερε να αρθρώσει λόγο, δεν απήγγειλε το ποίημα, που του είχε δώσει η δασκάλα του, αλλά μια δική του εκδοχή της διπλής γιορτής, την οποία επινόησε ο ίδιος. Είχε κλείσει την εμφάνισή του μάλιστα με περίφημο χριστουγεννιάτικο άσμα. Και υποκλίθηκε δις στο κοινό του, καταχειροκροτούμενος.
Σήμερα ο νέος άνδρας, που βρίσκεται εκεί ψηλά στον ουρανό εδώ και δυο-τρεις μήνες, αυτοσχεδιάζει, ανήμερα της επετείου. Φτιάχνει ποίηση, στέλνει μηνύματα, καθόλου ελπιδοφόρα για τον κόσμο, που άφησε κάτω.
Για τους γονείς του και εις μνήμην του Χάρη, ετούτο το σημείωμα. Για την πνευματική του υπόσταση και την καλοσύνη, που τον διέκρινε όλα τα χρόνια της ζωής του.
